Μπορεί η Eurovision να είναι μια αφορμή για διασκέδαση, γέλια και χαρούμενες στιγμές, άλλοι να το θεωρούν ένα μικρό πανηγύρι, άλλοι να το κατακρίνουν αλλά στη σύγχρονη ευρωπαϊκή ιστορία μας έδωσε μια καταπληκτική ιστορία, που σήμανε την επιστροφή της Πορτογαλίας στην δημοκρατία.

Στη Πορτογαλία είχαν δικτατορία από το 1928 με επικεφαλή, πρωθυπουργό και αρχηγό των πάντων τον Σαλαζάρ. Μαζί με την Ισπανία του Φράνκο ήταν από τις πιο στυγνές δικτατορίες στην Ευρώπη.

Το 1968 ο Σαλαζάρ μένει πνευματικά ανήμπορος, μετά από μια αποτυχημένη εγχείρηση στο κεφάλι.

Τη σκυτάλη παίρνει ο Καετάνο και οι αντικαθεστωτικοί βλέπουν σαν μια ευκαιρία να επαναστατήσουν και να αποκαταστήσουν τη δημοκρατία.

Και κάπου εδώ αρχίζει και μπλέκει ο θεσμός της Eurovision στην ιστορία μας. Η Πορτογαλία στέλνει το 1974, χρονιά που κέρδισαν οι ABBA, ένα μέτριο τραγούδι το «E Depois do Adeus». Το τραγούδι δεν σημειώνει καμια επιτυχία, αλλά επιλέγεται από τους επαναστάτες ως το συνθηματικό για να βγούνε στους δρόμους και να ξεκινήσει η επανάσταση.

Πράγματι μήνες μετά και ενώ το τραγούδι έχει εξαφανιστεί από παντού, ένας συνεργάτης των επαναστατών που δουλευε στο κρατικό ραδιόφωνο το βάζει να παίξει, και ο κόσμος ξεχύνεται στους δρόμους.

Οι στιγμές που ακολούθησαν ήταν συγκλονιστικές. Οι επαναστάτες καλούσαν τον κόσμο να μείνει σπίτια τους γιατί κινδύνευαν οι ζωές τους. Όμως εκατομμύρια κόσμου παρέμεναν στους δρόμους, έβαζαν γαρύφαλλα στα όπλα των στρατιωτών, οι στρατιώτες έγιναν ένα με το κόσμο.

Σε λιγότερο από 6 ώρες η χούντα είχε πέσει. Ο Καετάνο παρέδωσε την εξουσία και έφυγε από τη χώρα και το 1975 έγιναν οι πρώτες δημοκρατικές εκλογές που στέφθηκαν με επιτυχία.