Ο Αντώνης Κανάκης παραχώρησε συνέντευξη στο aixmi.gr, μιλώντας για το ντοκιμαντέρ της Action Aid, τις Σκουριές, αλλά και για το αν φοβάται την τρόικα.

Διαβάστε ένα απόσπασμα της χορταστικής του συνέντευξης:

Πώς βλέπεις την πορεία της συγκυβέρνησης; Γίνεται δουλειά με το τρίο Σαμαρά – Βενιζέλου – Κουβέλη; Μπορούν να συνυπάρξουν διαφορετικοί πολιτικοί σχηματισμοί; Πρέπει, τελικά;
Ούτε ένα τρίο της προκοπής δεν είναι ικανοί να κάνουν αυτοί. Δε νομίζω ότι τα κίνητρα που τους οδήγησαν να κάνουν αυτό το πολιτικό τρίο είναι ανιδιοτελή και αγνά, δε νομίζω δηλαδή ότι ξύπνησαν μια μέρα και διαπίστωσαν ότι αντί να σκοτώνονται (αφού όλοι θέλουν το καλό της χώρας), πρέπει να βάλουν μπροστά το καλό της πατρίδας και είπαν «ελάτε να συνεργαστούμε για το καλό της Ελλάδας». Δε νομίζω ότι συνέβησαν τέτοιες κοσμοϊστορικές αλλαγές στους εγκεφάλους τους. Υποχρεώθηκαν να συνεργαστούν και όταν τέτοιου είδους κινήσεις, οι οποίες θα έπρεπε να έχουν κάποια υψηλά ιδεώδη ως κίνητρα, γίνονται τελικά από υποχρέωση, δε νομίζω ότι μπορούν να λειτουργήσουν.

Σκουριές, «Ελληνικός Χρυσός», οικιστική ανάπτυξη, οικολογική καταστροφή, πολιτική εκμετάλλευση, κοινωνική έκρηξη των πολιτών. Τι συνέβη στα ελληνικά μεταλλεία της πολύπαθης αυτής περιοχής;
Η «υπόθεση Χαλκιδική» είναι ιδιαίτερα πολύπλοκη, αλλά και ιδιαίτερα απλή συγχρόνως, εξαρτάται από το πώς θα την προσεγγίσεις. Αναμφισβήτητα οι εξορύξεις σε οποιαδήποτε περιοχή προκαλούν περιβαλλοντικές καταστροφές, άσχετα με το κατά πόσο οι εταιρείες δεσμεύονται ότι θα τις αποκαταστήσουν ή θα προσπαθήσουν να τις περιορίσουν στο ελάχιστο. Εξάλλου με την έως τώρα εμπειρία, κάτι τέτοιο δεν έχει επιτευχθεί ποτέ. Και επειδή εμείς γνωρίζουμε για τι μέρη μιλάμε, μέρη μοναδικά, μικροί παράδεισοι, και ειδικά εμείς που είμαστε και συναισθηματικά δεμένοι με τη Χαλκιδική, αντιλαμβάνεστε ότι δεν μπορούμε να συναινέσουμε σε κάτι τέτοιο. Από εκεί και πέρα είναι αρνητικά εντυπωσιακός ο ζήλος και τα ακαριαία αντανακλαστικά των διωκτικών αρχών που έχουν μετατρέψει σε εμπόλεμη ζώνη την περιοχή.

Ορισμένοι έπεσαν να σε φάνε μετά την προβολή του ντοκιμαντέρ που αφορούσε την επίσκεψή σου στη Sierra Leone, που ουσιαστικά έγινε για να γνωστοποιήσει τις δράσεις της ActionAid. Έκτοτε o αριθμός αιτήσεων για αναδοχή παιδιού έχουν εκτιναχθεί… Τι απαντάς σε όσους σε κατακρίνουν; Θεωρείς πως η πικρία από την κατάσταση που βιώνουμε κάνει ορισμένους να βλέπουν ακόμη και φιλανθρωπικές δράσεις με μισό μάτι;
Δεν σου κρύβω πως όταν συναντώ αυτήν την κακία, το φθόνο, τα κόμπλεξ κλπ, κάποιες φορές θλίβομαι, και αναφέρομαι γενικότερα, όχι μόνο σε περιστατικά που αφορούν εμένα. Νομίζω ότι η χώρα είχε δυστυχώς πάντα τα πρωτεία στην παραγωγή τέτοιων ανθρώπων και τώρα ειδικά με όλες αυτές τις δυσάρεστες κοινωνικές συνθήκες, το φαινόμενο έχει ξεφύγει. Παραμένει, όμως, θλιβερή μειοψηφία ευτυχώς. Απλά η εμφάνιση του Ίντερνετ, το οποίο δυστυχώς αποτέλεσε το τέλειο καταφύγιο για όλους αυτούς, σε συνδυασμό με ένα άρρωστο κομμάτι, όπως εγώ τουλάχιστον το χαρακτηρίζω, των παραδοσιακών Μέσων, το οποίο επικεντρώνει, προβάλλει και πολλές φορές εφευρίσκει μόνο το αρνητικό, κάνουν αυτή τη θλιβερή μειοψηφία να ακούγεται κάπως πιο δυνατά από ό,τι της αξίζει – και σε ποσοτικό, αλλά και σε ποιοτικό επίπεδο.

Ειδικά για την περίπτωση του ντοκιμαντέρ, θα αδικήσω ιδιαίτερα την πραγματικότητα αν σταθώ σε αυτούς τους ορισμένους (που αναφέρεσαι και εσύ) και στις ανοησίες τους, τη στιγμή που η συντριπτική πλειοψηφία, εμάς τους δημιουργούς του ντοκιμαντέρ αλλά και την ActionAid μας συγκλόνισε με τα μηνύματα αγάπης, εκτίμησης για την κινηματογραφική αυτή δουλειά και συγκίνησης που μας έστειλαν και με τις πράξεις που, τελικά, έκαναν. Μια πρωτοφανής, σε παγκόσμιο επίπεδο απΆ ό,τι μαθαίνω, ανταπόκριση για το έργο της ActionAid, σε σημείο που από τα άλλα κράτη ρωτάνε τι συνέβη στην Ελλάδα και γίνεται αυτό το πρωτοφανές σε σχέση με την ActionAid; Είναι ιδιαίτερα ελπιδοφόρο όλο αυτό, αυτή είναι η Ελλάδα που αγαπάω, αυτοί είναι οι άνθρωποι που εκτιμώ, που μου δίνουν ελπίδα, όλοι αυτοί οι άνθρωποι που ακόμα και μέσα σε ένα πλαίσιο κρίσης και δυσκολιών ενεργοποιούνται αμέσως και σπεύδουν να βοηθήσουν συνανθρώπους τους που βρίσκονται στην άλλη πλευρά του κόσμου. Η φιλανθρωπική δράση ήταν περισσότερο του κόσμου, το ντοκιμαντέρ αυτό καθαυτό δεν είναι φιλανθρωπία.

Όμως, όσο περισσότερο κάτι πετυχαίνει το στόχο του, τόσο περισσότερες αφορμές δίνει για να ανακαλύψουμε ότι ένα κομμάτι της κοινωνίας μας βρίσκεται σε έναν τρομακτικό αρνητισμό, σε ένα τρομακτικό κυνισμό, κακοβουλία και κακεντρέχεια, ένα δηλητήριο, που πλήττει μεν την κοινωνία μας, αλλά φοβάμαι περισσότερο πλήττει τους ίδιους αυτούς ανθρώπους. Εγώ προσωπικά, και δεν το λέω απαξιωτικά, λυπάμαι τους ανθρώπους που ζουν τη ζωή τους μέσα στον αρνητισμό, στα κόμπλεξ, τον θυμό και το μίσος, τους haters, όπως εύστοχα τους αποκαλούν στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού. Μπορεί να είναι η μειοψηφία, ευτυχώς, αλλά η χώρα μας, όπως προανέφερα, παράγει πολλούς τέτοιους ανθρώπους και θα πρέπει κάποια στιγμή να αναρωτηθούμε για ποιο λόγο συμβαίνει αυτό.

Τι από τα παρακάτω φοβάσαι περισσότερο και τι λιγότερο (ταξινομήστε τα): τρόικα, θάνατος, φτώχεια, μοναξιά.
Την τρόικα πρέπει να ομολογήσω ότι δεν τη φοβάμαι καθόλου (γέλια), τη φτώχεια επίσης δεν τη φοβάμαι πολύ, το θάνατο έτσι κι έτσι και –απΆ όσα έχεις αναφέρει – νομίζω πως η μοναξιά είναι αυτό που ανησυχεί περισσότερο κάθε άνθρωπο.