Το ποδοσφαιρικό trafficking που έχει ως στόχο κυρίως νεαρά παιδιά από την Αφρική είναι ένα τεράστιο και σημαντικότατο πρόβλημα. Διάφοροι επιτήδειοι ατζέντηδες φτάνουν σε χώρες όπως η Σενεγάλη, η Γκάνα, η Νιγηρία και η Γουινέα, πλησιάζουν νεαρά παιδιά και τους λένε πως τους έχουν έτοιμο συμβόλαιο στο εξωτερικό. Τα παιδιά πάνω στην απελπισία τους να αλλάξουν ζωή δέχονται χωρίς να πουν κουβέντα, με τα πλαστά χαρτιά να κάνουν την δουλειά τους.

Οι γονείς θέλουν πάντα το καλύτερο για τα παιδιά τους κι έτσι πουλάνε ότι έχουν και δεν έχουν για να δώσουν τα χρήματα σε αυτούς τους ανθρώπους. Όταν φτάσουν στη χώρα που είχαν υποσχεθεί στον παίκτη, γίνονται καπνός και με τα χρήματα και με τα χαρτιά τους. Η Τουρκία είναι η χώρα που συμβαίνει αυτό ως επί το πλείστον, αλλά βέβαια έχει συμβεί και σε άλλες χώρες της Ευρώπης.

Το ίδιο συνέβη και πριν μερικά χρόνια στον Αλιά Καμαρά. Κάποιος του υποσχέθηκε συμβόλαιο και έφτασε στην Τουρκία γεμάτος όνειρα. Ωστόσο από την μια στιγμή στην άλλη έμεινε μόνος και με κίνδυνο να καταλήξει στην φυλακή. Επικοινώνησε με τον θείο του που ζει στη Γαλλία και του είπε να δοκιμάσει να περάσει στην Ελλάδα, μια χώρα που «σέβεται τα ανθρώπινα δικαιώματα και θα σε βοηθήσουν». Δεν είναι όμορφο όταν κάποιος που μένει στη Γαλλία έχει αυτή την εικόνα για τη χώρα μας;

Με κίνδυνο να χάσει την ζωή του ο Αλιά Καμαρά μπήκε σε μια βάρκα και έφτασε στην Μόρια. Εκεί εκμυστηρεύτηκε την ιστορία του και του είπαν πως θα τον βοηθήσουν. Έφτασε στην Αθήνα όπου βρήκε την Κα. Μαρία και τον Κο. Δημήτρη. Δυο ανθρώπους, με όλη τη σημασία της λέξης, που τον βοήθησαν σαν να ήταν παιδί τους. Όπως είχε δηλώσει ο ίδιος στο Κουτί της Πανδώρας «Ήταν σε κάθε στιγμή εκεί για μένα», αναφέροντας πως έγιναν οι «Έλληνες γονείς» του.

Προσπάθησε να βγάλει δελτίο. Το όνειρό του ήταν πάντα να παίξει ποδόσφαιρο και παρά τις κακουχίες και τις απογοητεύσεις δεν σταμάτησε ποτέ να είναι. Η γραφειοκρατία δεν τον βοήθησε. Το πρώτο ενδιαφέρον του Πανιωνίου υπήρξε εκείνη την εποχή, αλλά χωρίς δελτίο δεν μπορούσε να γίνει τίποτα. Έφυγε για τον θείο του στη Γαλλία όπου έμεινε έξι μήνες. Θέλησε όμως να επιστρέψει στην Ελλάδα γιατί «Γνώρισα εκεί ανθρώπους που με βοήθησαν πολύ, γιατί αγαπώ τη χώρα».

Το δελτίο βγήκε και ύστερα από μερικούς μήνες σε ομάδες του τοπικού πρωταθλήματος, το ενδιαφέρον του Πανιωνίου επανήλθε και έγινα πράξη η θέληση που είχε η ομάδα να βάλει τον Αλιά Καμαρά στις τάξεις της. Γι’ αυτό και η ανακοίνωση της απόκτησης΄τυο ήταν κάπως διαφορετική από τις συνηθισμένες ανακοινώσεις.

Η ανακοίνωση του Πανιωνίου:

O ΠΑΝΙΩΝΙΟΣ Γ.Σ. ΣΜΥΡΝΗΣ ανακοινώνει την απόκτηση του 22χρονου μεσοεπιθετικού Αλία Καμαρά με καταγωγή από την Γουινέα.

Ο Αλία Καμαρά δεν αποτελεί μια συνηθισμένη περίπτωση απόκτησης ποδοσφαιριστή, για αυτό το λόγο και η ανακοίνωση αυτή δεν θα έχει την ίδια μορφή με όλες τις άλλες.

Πρόκειται για έναν άνθρωπο ο οποίος σε ηλικία 17 ετών εξαπατήθηκε από επιτήδειους που του έδωσαν υποσχέσεις για μεταγραφή και βρέθηκε από την πατρίδα του στην Τουρκία και τον άφησε στα…. κρύα του λουτρού χωρίς διαβατήριο και χρήματα.

Ο Αλία τότε αναγκάστηκε να μπει σε μια βάρκα βάζοντας σε κίνδυνο τη ζωή του και από την γειτονική χώρα να βρεθεί στην δομή της Μόριας. Ρισκάροντας τα πάντα για να εκπληρώσει το όνειρο του, να παίξει ποδόσφαιρο.

Στην χώρα μας και κατά την παρουσία του στην Ελλάδα είχε την ευλογία να γνωρίσει την κα. Μαρία και τον κο. Δημήτρη οι οποίοι άκουσαν την ιστορία του και αποφάσισαν να τον βοηθήσουν σε όλα. Και τα κατάφεραν. Δεν είναι τυχαίο ότι σε συνέντευξη του κατά το παρελθόν τους χαρακτήρισε ως γονείς του.

Ύστερα από αρκετές προσπάθειες με την ελληνική γραφειοκρατία κατάφερε να αποκτήσει δελτίο ποδοσφαιριστή από την ΕΠΟ και κάπως έτσι είδε το όνειρο του να αποκτά σάρκα και οστά.

Ως σύλλογος σημαιοφόρος της προσφυγιάς δεν μπορούμε παρά να είμαστε περήφανοι που έχουμε τον Αλία στις τάξεις μας.