Ακόμα και ολόκληρη την Ελλάδα να γυρίσετε, δεν θα βρείτε τέτοια πλατεία. Τόσο μεγάλη, με τόσα μαγαζιά, τόσο δημοφιλή. Δεν είναι μόνο το μέγεθός της αλλά και η διαμόρφωσή της. Ακόμα και η ομάδα της περιοχής καμιά φορά αναφέρεται ως «η ομάδα της Πλατείας». Τόση είναι η σημασία της.

Φυσικά μιλάμε για την πλατεία της Νέας Σμύρνης με την ομάδα να είναι Πανιώνιος. Όποιος μένει προς τα νότια προάστια και λέει «πάω στην πλατεία» δεν υπάρχει και μεγάλο νόημα να ακολουθήσει διευκρινιστική ερώτηση. Ίσως το μόνο που μπορείς να πάρεις ως απάντηση στην ερώτηση «ποια πλατεία;», να είναι «μια είναι η πλατεία».

Πράγματι, τέτοια πλατεία σαν αυτή δεν νομίζω να βρείτε. Δεν είναι η μεγαλύτερη στην Ελλάδα, αλλά είναι σίγουρα η μεγαλύτερη από εκείνες που είναι γεμάτες ζωή. Ο σχεδιασμός της ξεκίνησε από την δεκαετία του 1930, ώστε να γίνει το κέντρο της νέας προσφυγικής συνοικίας. Μέχρι το 1970 ήταν σαν μια αλάνα, αλλά τότε ξεκίνησε η ανάπλαση του εσωτερικού της. Μέχρι το 2003 πεζοδρομήθηκαν και οι δρόμοι που την περιέβαλλαν, για να πάρει την σημερινή της μορφή.

Το γήπεδο του Πανιωνίου, το καμάρι της πόλης που πλέον βρίσκεται σε δύσκολη θέση, είναι 5 λεπτά απόσταση. Ο θρυλικός κινηματογράφος Σπόρτιγκ, είναι από την κάτω πλευρά της. Στο εσωτερικό έχει έναν μικρό καταρράκτη, μερικά συντριβάνια, σε ένα δίκτυο που ενώνει 6 λιμνούλες. Στο κέντρο βρίσκονται μια μικρή παιδική χαρά, μια αίθουσα δεξιώσεων και πολλά σημεία για να καθίσεις και να απολαύσεις την την ζωή της.

Από τις δυο πλευρές της, είναι γεμάτη με μαγαζιά. Καφετέριες, μπαρ, εστιατόρια, ζαχαροπλαστεία, ένα βιβλιοπωλείο, καταστήματα ρούχων και ένα σχολείο. Τα τελευταία χρόνια δείχνει να αποτελεί έναν αγαπημένο προορισμό ανθρώπων που έρχονται και από άλλες περιοχές και όχι μόνο των κατοίκων της περιοχής, για τους οποίους αποτελεί σημείο αναφοράς σε όλη τη διάρκεια της ζωής τους.

Την περίοδο της καραντίνας, η πλατεία άδειασε για πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια. Αν είχε αδειάσει ποτέ. Αλλά ακόμα και μετά από την καραντίνα, δεν έχει την ίδια φυσιογνωμία που είχε παλιότερα. Δεν θα μπορούσε άλλωστε να την έχει. Ωστόσο μόλις με το καλό θα περάσει αυτή η περίοδος (γιατί θα περάσει), τότε θα αποκτήσει ξανά την ίδια ζωή, την ίδια φυσιογνωμία, την ίδια σημασία για όλους. Το ίδιο και ο Πανιώνιος. Μέχρι τότε ας σιγοτραγουδάμε το τραγούδι του Gerald Levert «Same Place, Same Time»...