Το ποδόσφαιρο στην Αργεντινή λατρεύεται σαν θρησκεία, και η Εθνική ομάδα της χώρας είναι πιο πάνω από όλους. Κάθε ήττα θεωρείται θεωρείται ντροπή, κάθε νίκη πανηγυρίζεται σαν νίκη σε πόλεμο.

Το 1969 η Αργεντινή έχει υποστεί σειρά ατιμωτικών ηττών, με αποτέλεσμα να μην βρίσκεται στα τελικά του Κόπα Αμέρικα. Μία από τις ήττες που την άφησαν εκτός ήταν αυτή στη δύσκολη λόγω υψομέτρου Βολιβία.

Τα χρόνια πέρασαν η Αργεντινή επιστρέφει στη δημοκρατία, ο Περόν κυβερνάει και οι ρυθμοί επιστρέφουν στα κανονικά επίπεδα. Ο λαός διψάει για εθνική ανάταση, και το ποδόσφαιρο προσφέρεται για να δώσει πίσω την χαμένη τους περηφάνεια.

Ο ομοσπονδιακός προπονητής χρειάζεται νίκη στα τελευταία δύο παιχνίδια με Παραγουάη και Βολιβία εκτός. Η έδρα της Βολιβίας είναι κολαστήριο για κάθε ποδοσφαιριστή, αφού ο αγώνας διεξάγεται σε υψόμετρο 3.000 μέτρων, κάτι που κάνει αδύνατο ακόμα και την αναπνοή.

Για το παιχνίδι της Βολιβίας στήνεται ολόκληρο σχέδιο. Οι "ευρωπαίοι" Αργεντινοί ποδοσφαιριστές δεν θα μπορούσαν να προλάβουν να ετοιμαστούν για το παιχνίδι, για αυτό επιλέγεται ένας κορμός παικτών που θα ζήσουν και προετοιμαστούν στην Βολιβία για να συνηθίσουν τις συνθήκες.

Ανάμεσά τους και ο δικός μας Χουάν Ραμόν Ρότσα.

Όταν έφτασαν εκεί κατάλαβαν σε τι κόλαση θα έπρεπε να ζήσουν το επόμενο διάστημα. Το ξενοδοχείο δεν είχε ούτε καν τα βασικά, όπως ζεστό νερό και φαγητό. Για να φάνε έπρεπε να μαγειρεύουν οι ίδιοι. Η ομοσπονδία τους ξέχασε εντελώς, αφήνοντας τους ακόμα και χωρίς λεφτά, χαρακτηριστικά αναφέρουμε ότι έπρεπε να παίξουν μπροστά σε εργάτες ενός ορυχείου για να μαζέψουν χρήματα για να αγοράσουν τρόφιμα.

35 μέρες που πέρασαν βασανιστικά, έδωσαν τη σειρά τους σε μια ακόμη μεγαλύτερη απογοήτευση. Ο ομοσπονδιακός προπονητής καταφθάνει στη Βολιβία, μαζί με τα αστέρια που αγωνίζονταν στην Ευρώπη. Κανείς από τους ήρωες της εθνικής δεν αγωνίστηκε βασικός, κάποιοι μπήκαν σαν αλλαγή. Θυσιάστηκαν για το καλό της ομάδος, χωρίς να χαλάσουν το κλίμα νικώντας τελικά με 1-0 και παίρνοντας το εισιτήριο για το Μουντιάλ.