Το συγκεκριμένο ποτό κερδίζει συνεχώς έδαφος στις προτιμήσεις τα τελευταία χρόνια. Η ιστορία του είναι πλούσια, από την αρχή της. Η πιο ενδιαφέρουσες ίσως είναι εκείνες γύρω από την μετονομασία του σε «ολλανδικό κουράγιο» αλλά και «ποτό των αλκοολικών».

Αν και υπάρχουν αναφορές για την ύπαρξη του από τον 13ο αιώνα, οι περισσότεροι γνωρίζουν τον Ολλανδό καθηγητή Franciscus Sylvius ως τον πρώτο κατασκευαστή του τον 17ο αιώνα. Το τζιν έχει ως βάση τον άρκευθο (juniper) το οπόιο είναι γνωστό για τις θεραπευτικές του ιδιότητες. Ο Sylvius μείωσε την ποσότητα της αλκοόλης και το προόριζε ως φάρμακο για παθήσεις των νεφρών και του ουροποιητικού συστήματος. Αργότερα χρησιμοποιήθηκε ως φάρμακο για το στομάχι και την χολή.

Στην διάρκεια όμως του Τριακονταετούς Πολέμου, πήρε μάλλον έναν διαφορετικό δρόμο. Ο πόλεμος διεξήχθη στα εδάφη της γερμανίας και των σημερινών «Κάτω Χωρών», με πολλές δυνάμεις της Ευρώπης να λαμβάνουν μέρος σε αυτόν. Μια από αυτές τις δυνάμεις ήταν η Αγγλία.

Κατά την διάρκεια του πολέμου, το jenever ή αλλιώς το ολλανδικό τζιν, χρησιμοποούνταν από τους Άγγλους στρατιώτες γιατί τους ηρεμούσε και τους έδινε κουράγιο στις δύσκολες συνθήκες του πολέμου. Επίσης ζέσταινε το σώμα τους, όταν η θερμοκρασία ήταν χαμηλή. Μια ακόμα εκδοχή, λέει πως οι Άγγλοι αποφάσισαν να το χρησιμοποιήσουν, μόλις είδαν πόσο πιο γενναίοι γίνονταν οι Ολλανδοί όταν το έπιναν. Γι’ αυτό και το τζιν, για αρκετά χρόνια ονομαζόταν «Ολλανδικό κουράγιο». Από εκεί και πέρα, με τέτοιο όνομα δεν ήταν δύσκολο να κερδίσει και νέες αγορές.

@thedrinksbusiness.com

Με πρώτη αυτή της Αγγλίας. Ο βασιλιάς Γουλιέλμος Γ’ της Οράγγης (Ολλανδός, αλλά βασιλιάς της Αγγλίας) ήθελε να περιορίσει την διείσδυση του γαλλικού κονιάκ και άυξησε την φορολογία του. Έτσι το κοινό στράφηκε στο φθηνότερο jenever, ή gin όπως το ονόμασαν στην Αγγλία.

Η παραγωγή του ήταν αφορολόγητη και έγινε το πιο φθηνό πότο. Ακόμα και η μπύρα ήταν πιο ακριβή και όσοι ήθελαν να μεθύσουν γρήγορα και πιο φθηνά έπιναν τζιν. Βέβαια, στις περισσότερες περιπτώσεις το τζιν εκείνο ήτα κακής ποιότητας. Όταν δεν υπήρχε άρκευθος, πολλοί χρησιμοποιούσαν νέφτι για την παραγωγή του.

Για τους φτωχούς ήταν εύκολο να το προμηθευτούν. Τότε ήταν που άρχισε η κακή του φήμη. Εκτός από τον άδικο χαρακτηρισμό του ως το «ποτό των αλκοολικών», συσχετίστηκε επίσης άδικα με την βία και την παρανομία.

@vinepair.com

Η ζημιά είχε γίνει. Η φορολόγησή του, δεν άλλαξε τη φήμη του και ακόμα και σήμερα, πολλοί αναπαράγουν τον χαρακτηρισμό «ποτό των αλκοολικών». Βέβαια από τα μέσα του 19ου αιώνα, το τζιν ξεκίνησε να ανακατασκευάζει εικόνα κι φήμη. Έγινε δημοφιλές στο βασιλικό ναυτικό της Βρετανίας, ως βάση για διάφορα κοκτέιλ στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού αλλά αγαπημένο ποτό για τους Βρετανούς στρατιώτες στην Ινδία, ανακατεμένο με τόνικ.

Δεν μπόρεσε να πετάξει εντελώς από πάνω του την παλιά του φήμη. Η Παρασκευή του στις ΗΠΑ τον καιρό της ποτοαπαγόρευσης μέσα σε μπανιέρες, δεν βοήθησε καθόλου. Πολλοί έβλεπαν ακόμα την ιστορική σχέση του με τον αλκοολισμό, τη φτώχεια, την τρέλα και την κατάθλιψη. Αλλά το τζιν είναι ένα αλκοολούχο ποτό σαν όλα τα άλλα. Και σήμερα πλέον, είναι ένα αγαπημένο και δημοφιλές ποτό που όλο και περισσότερο αφήνει πίσω του το παρελθόν.