Μετά τις sold out παραστάσεις τους σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη για 2 συνεχόμενες χρονιές, οι C. for Circus επιστρέφουν με Το δαχτυλίδι της μάνας σε σκηνοθεσία Παύλου Παυλίδη, για τρίτη χρονιά, από τις 14 Οκτωβρίου στο BIOS.

Με αφορμή το έργο του Γιάννη Καμπύση για τις τελευταίες στιγμές ενός ποιητή και όχημα τη μουσική, την ποίηση και τη φαντασία, οι C. for Circus στήνουν μια ολοζώντανη τελετή αποχαιρετισμού, ξαναγράφουν για χάρη του ποιητή τις τελευταίες του σελίδες και γιορτάζουν τα 10 χρόνια της κοινής τους πορείας με την πιο αισιόδοξη παράστασή τους μέχρι σήμερα.

Παραμονή Χριστουγέννων. Σε μία καλύβα κοντά στο δάσος ζει μία φτωχή οικογένεια: η μάνα και οι δυο της γιοι. Ο μεγάλος γιος της οικογένειας, ο Ποιητής, βαριά άρρωστος, γνωρίζοντας πως έχει πλέον λίγη ζωή μέσα του, νοσταλγεί τα απάτητα βουνά του τόπου του, τους θρύλους της οικογένειάς του, τις Νεράιδες του Βουνού. Ταξιδεύει με τη φαντασία του κοντά τους, για να τον συντροφεύσουν στις τελευταίες του στιγμές και καρτερά να «σβήσει» στην ποδιά της αγαπημένης του. Η μητέρα του, για να τον σώσει, αποφασίζει να πουλήσει τη μοναδική περιουσία της οικογένειας, το δαχτυλίδι που έδωσαν κάποτε οι μοίρες στους προγόνους της, αν και γνωρίζει ότι μια τέτοια κίνηση είναι καταραμένη. Κάπου, κάποτε, σε μια Ελλάδα.

«Το δαχτυλίδι της μάνας» (1898) του Γιάννη Καμπύση είναι θεατρικό έργο γραμμένο σε ντοπιολαλιά, κι εμπνέεται απ’ τη ζωή του ποιητή και πεζογράφου Κώστα Κρυστάλλη. Έχει χαρακτηριστεί ως μουσικό δράμα αλλά και ως χριστουγεννιάτικο ονειρόδραμα. Το 1917, ο Μανώλης Καλομοίρης το συνέθεσε σε μορφή όπερας, ενώ 51 χρόνια αργότερα, το 1968, το έργο εκφωνήθηκε στο «Θέατρο της Τετάρτης» στην Ε.Ρ.Α. Το Δεκέμβριο του 2004, το Δαχτυλίδι της μάνας παρουσιάστηκε στην Εθνική Λυρική Σκηνή σε λιμπρέτο Γιώργου Στεφόπουλου (ο οποίος υπέγραφε ως Άγνης Ορφικός) και σκηνοθεσία Σπύρου Ευαγγελάτου.

Ενεργοποιώντας τις αισθήσεις της λαϊκής παράδοσης, που τόσο έντονα διατρέχουν την ιστορία του Γιάννη Καμπύση, η ομάδα C. for Circus φέτος «ενηλικιώνεται» με μια ελάχιστα ειπωμένη ιστορία αποχαιρετισμού.

Σημείωμα του σκηνοθέτη

«Το δαχτυλίδι της μάνας», έργο γραμμένο σε μια μπασταρδεμένη ντοπιολαλιά, μιλά για μια Ελλάδα στην οποία συνυπάρχουν η πίστη στο Θεό και τις Νεράιδες· Η ποίηση, η άγρια ομορφιά της φύσης, η απλότητα των ανθρώπων αλλά κι η φτώχεια και το αναπόφευκτο του θανάτου. Δεν υπάρχει κανένα «κακό» σ’ αυτήν την ιστορία και κανένας «κακός» σ’ αυτούς τους ήρωες. Μόνο η ανάγκη των ανθρώπων για ζωή. Αυτό που μου κέντρισε το ενδιαφέρον, είναι η πανανθρώπινη τάση όλων μας, τη στιγμή που η πραγματικότητα είναι τόσο σκληρή, να στρεφόμαστε στη φαντασία. Κάτι που για μένα έχει διττή σημασία κι ερμηνεία: είτε την παράδοση στο Θάνατο, είτε την επιμήκυνση της Ζωής, αφού τι άλλο είναι η φαντασία πέρα από τη συνέχεια της πραγματικότητας σ’ ένα άλλο περιβάλλον με ακόμα περισσότερες διαστάσεις; Τι άλλο είναι ο Θάνατος πέρα από τη συνέχεια της Ζωής; Μπορεί κάποιος διαβάζοντας το έργο να το δει ως μία ανάμνηση, ως κάτι που έγινε κάποτε κάπου στην Ελλάδα. Εγώ, λοιπόν, διαφωνώ. Για μένα δεν πρόκειται για ανάμνηση, αλλά για κάτι που δυστυχώς έχουμε ξεχάσει κι επιβάλλεται να θυμηθούμε. Να εμπνευστούμε και να επιτρέψουμε στους εαυτούς μας να κοιτάξουμε τη ζωή μ' αυτήν τη λησμονημένη απλότητα. 

Παύλος Παυλίδης

Έγραψαν για την παράσταση:
Ολόκληρη η παράσταση είναι μια επίδειξη καλλιτεχνικής δεξιότητας, με μουσική (διδασκαλία της Βαλέριας Δημητριάδου), σωματικότητα, ακροβατικά, απαγγελία και ερμηνείες. Η σκηνή, όπου όλα σκοτεινιάζουν και συμβαίνουν πια στον χώρο του αοράτου, είναι θαυμάσια κτισμένη.
Γρηγόρης Ιωαννίδης, Εφημερίδα των Συντακτών

Θα μπορούσε να εντοπίσει κάποιος τον κίνδυνο να γίνει «μόδα» η σκηνική απόδοση των έργων πάνω σε ένα μουσικό τέμπο, όμως θα αδικήσει έτσι μια παράσταση ολοκληρωμένης σύλληψης και εκρηκτικής εκτέλεσης.
Τώνια Καράογλου, Αθηνόραμα
Οι C. for Circus μας θυμίζουν τι θα πει καλό θέατρο. Μια ομάδα που δουλεύει χρόνια μαζί, το δέσιμο της φαίνεται στη σκηνή, στις ανάσες, στις ατάκες, στην εκφορά του λόγου.
Βαρβάρα Σαββίδη, Athens Voice

Να μια τολμηρή επιλογή! Να πάρεις ένα παλιό έργο, το «Δαχτυλίδι της μάνας» (1898) του Γιάννη Καμπύση, στενά συνδεδεμένο με μείζονα εθνικά, γλωσσικά, καλλιτεχνικά ζητήματα της εποχής του, που κανένα τους δεν αφορά ακριβώς τη δική μας, και να δημιουργήσεις μια απολύτως μοντέρνα παράσταση, που δονείται από ξεχασμένες ευαισθησίες για τη γλώσσα και την πατρίδα, για τη δημοτική παράδοση και τους θησαυρούς της. Αυτό πετυχαίνει η ομάδα C. for Circus. Αξίζει να τη δείτε.

Ματίνα Καλτάκη, Monopoli

Το δαχτυλίδι της μάνας είναι ένα μικρό διαμαντάκι μέσα στον πλούσιο θεατρικό χάρτη της φετινής Αθήνας. Η ομάδα αυτή είναι μια αχτίδα φωτός μέσα στο γκρίζο τοπίο της σύγχρονης Ελλάδας. Η συνύπαρξη τόσο νέων, ωραίων και ταλαντούχων ανθρώπων επί σκηνής με ένα κείμενο του προ-περασμένου αιώνα είναι μια ελπίδα για τη χώρα μας…
Τόνια Τσαμούρη, tospirto

Στην παράσταση που παρουσιάζεται Δευτέρες και Τρίτες […] από την ομάδα C.for Circus, η μουσική, η ποίηση και η φαντασία συναντιούνται με τρόπο μαγικό σε ένα «βουκολικό- ακροβατικό» και μαζί παραμυθένιο θέαμα. Ταξιδέψτε κι εσείς και αναζητήστε τις Νεράιδες του βουνού.

Βαγγέλης Λιακόγκωνας, LIFO

Η σκηνοθεσία φρέσκια και ευρηματική, συνδύασε το λόγο με τη μουσική, το τραγούδι και τη συνεχή κίνηση, αξιοποιώντας στο μέγιστο τις δυνατότητες της ερμηνευτικής ομάδας που στήριξε το εγχείρημα κάνοντας κατάθεση ταλέντου και ψυχής. Παρασύρθηκα αυθόρμητα ως θεατής στο σύμπαν της ιστορίας, στο συναίσθημα και την ευαισθησία της και ένιωσα πόσο ουσιαστικό και ευφάνταστο μπορεί να γίνει τοθέατρο, όταν υπηρετείται με συνέπεια και σοβαρότητα.

Γιώργος Χριστόπουλος, onlytheater 

Εκεί, κυριολεκτικά στην εκπνοή της περιόδου, Ιούνη μήνα, καιΤο Δαχτυλίδι της Μάνας των C For Circus, που με την ορμή, τον ενθουσιασμό, τη σκέψη και τη βαθιά του συγκίνηση μού χάρισε το καλύτερο κλείσιμο που θα μπορούσα να ευχηθώ για τη σαιζόν 2017-18

Γιώργος Βουδικλάρης, artivist