Μετά τον «Θείο Βάνια» και τις «Βάκχες», η τρίτη συνεργασία του Έκτορα Λυγίζου και της ομάδας Grasshopper με το Θέατρο του Νέου Κόσμου, αυτή τη φορά με το δημοφιλέστερο αλλά και πιο αινιγματικό έργο του Σαίξπηρ σε μια καινούρια διασκευή για έξι ηθοποιούς, που ακολουθώντας πιστά την πλοκή του έργου επιχειρεί να ανακαλύψει τους μηχανισμούς του.

Σύμφωνα με τον γνωστό μεσαιωνικό μύθο, ένας πρίγκιπας της Δανίας καλείται να σκοτώσει τον θείο του παίρνοντας εκδίκηση για τη δολοφονία του πατέρα του. Όμως, αντίθετα με αντίστοιχες ιστορίες εκδίκησης στην αρχαία ελληνική τραγωδία, ο πρίγκιπας συνεχώς αναβάλλει την πράξη, μπαίνοντας σε έναν κυκεώνα αμφιβολιών και φλερτάροντας με την τρέλα. Στα χέρια του Σαίξπηρ, αυτή η τυπική ιστορία εκδίκησης μετατρέπεται σε ένα πολυσύνθετο έργο, πάνω στα όρια της αυτενέργειας του ανθρώπου, στη φύση της επιθυμίας, στις λειτουργίες του πένθους, στην αυτοκτονία, στο ίδιο το θέατρο, αλλά και στους μηχανισμούς της εξουσίας. Η σαιξπηρική εκδοχή του Άμλετ είναι ένα δαιδαλώδες έργο. Σαν μια πελώρια μηχανή που μπαίνοντας σε λειτουργία καταπίνει ένα ένα τα θεατρικά πρόσωπα και τα αλέθει στα σωθικά της. Απέναντι στη μοναχική παρουσία των προσώπων θέτει ένα τεράστιο Χρέος, σχεδόν υπεράνθρωπο. Απέναντι στο άτομο θέτει την Ιστορία (και τον μύθο) που με τους πανίσχυρους μηχανισμούς τους στρατεύουν το άτομο και το θέτουν στην υπηρεσία τους μετατρέποντάς το σε Ήρωα.

Στην Τραγική ιστορία του Άμλετ όλα τα πρόσωπα είναι διχασμένα: ένα κομμάτι τους συλλογίζεται, αφηγείται και καθοδηγεί ψάχνοντας απεγνωσμένα να βρει (ή να επινοήσει) ένα νόημα, ενώ ένα άλλο κομμάτι τους δρα και βιώνει. Αυτό το διχασμό των προσώπων θα εξερευνήσει η παράσταση, χρησιμοποιώντας ως βασικό εργαλείο το παιχνίδι που παίζεται ανάμεσα στον σκηνοθέτη και τον ηθοποιό. Άλλωστε το ίδιο το έργο μπορεί να διαβαστεί ως μια σειρά επάλληλων «σκηνοθεσιών». Σκηνοθέτης είναι το φάντασμα του Πατέρα που προσπαθεί να συντονίσει τον Άμλετ στην ιστορία της εκδίκησης, σκηνοθέτες ο Πολώνιος και ο Κλαύδιος που στήνουν τις παγίδες τους, σκηνοθέτης ο ίδιος ο Άμλετ που στήνει την ιστορία της τρέλας του. Σκηνοθέτες είναι όλα τα πρόσωπα που προσπαθούν να παρασύρουν τα άλλα πρόσωπα στη δική τους εκδοχή της ιστορίας, ενώ συγχρόνως αυτοσκηνοθετούνται. Και πάνω απ’ όλους, σκηνοθέτης είναι ο ίδιος ο συγγραφέας που στήνει τον πελώριο δαίδαλο –το έργο.

Έγραψαν για την παράσταση:

«Η χειρωνακτική και χειροτεχνική παράστασή του έχει μεγάλο ενδιαφέρον, καθώς το έργο αντιμετωπίζεται ως μία διαρκώς επίκαιρη διερώτηση για τους όρους της θεατρικής δημιουργίας – κυρίως ως προς τη δυνατότητα ερμηνείας από τον σκηνοθέτη και τους ηθοποιούς ενός αναρχικού αριστουργήματος του οποίου το μέγεθος και η σημασία υπερβαίνουν κάθε νέα προσέγγισή του. Καθένας από τους ηθοποιούς αυτού του «Άμλετ» αξίζει την προσοχή μας, αλλά ειδικά ο τρόπος που ο ίδιος ο Λυγίζος αντιμετωπίζει τον κεντρικό ήρωα. Με ιδιαίτερη σωματική και διανοητική ένταση εκθέτει τον ρόλο του Άμλετ ως οντολογικό ζήτημα του ηθοποιού που τον υποδύεται.» 

«Καθώς η παράσταση διεισδύει στην τέχνη και πρωτίστως στην τεχνική του θεάτρου, η δράση προχωρά γρήγορα. Ο Λυγίζος επεμβαίνει δραστικά στη δραματουργία παραδίδοντας έναν Άμλετ (…) ιδιαιτέρως εύρυθμο και καθαρό στην πρόσληψη του.»

«Οι ηθοποιοί διαχειρίζονται τον φόβο, την οργή, την αδικία, τον δισταγμό, τον θαυμασμό, το δέος, την έμπνευση και την καταδίωξη απ’ αυτήν, την αποδοχή της μοίρας, τη συντροφικότητα, την επαναστατική διάθεση και το πένθος με τρόπους ολοένα και διαφορετικούς. Πάσχουν, δηλαδή, κανονικά.»

«[Ο Λυγίζος] ως σκηνοθέτης και ως ηθοποιός δουλεύει με την ομάδα σαν να πρόκειται για ενιαίο οργανισμό, δηλαδή σαν μια θεατρική persona με πολλές εκφάνσεις. Και από αυτόν τον σταθερό πειραματισμό προκύπτει ένα κύριο χαρακτηριστικό της προσέγγισής του: η ρευστότητα των ρόλων, η κινητικότητα της αφήγησης από στόμα σε στόμα, η αλληλοαπορρόφηση ρόλου και ερμηνευτή.»

«Το αποτέλεσμα είναι μια κοπιώδης παράσταση, η καλύτερη ίσως μέχρι στιγμής στην καριέρα του Λυγίζου.»

«Η εξαιρετική υποκριτική παρουσία θα πρέπει να επισημανθεί: ο Άμλετ του Λυγίζου φανέρωνε επίπονη ερμηνευτική δουλειά, [ενώ] η Δήμητρα Βλαγκοπούλου έπλασε μια αξιοσημείωτη Οφηλία πέρα από κάθε ωραιοποιημένη τυποποίηση.»

Τώνια Καράογλου, Αθηνόραμα