Ο Μάνος Λυγκούνης άφησε την Ελλάδα πίσω του το 1988 και έφυγε για σπουδές στο University of California (UCLA).

«Ήρθα για να μείνω» είχε πει, κι έτσι έγινε.

Για την Ελλάδα λέει: «Πήραμε διαζύγιο, δίχως τσακωμούς και δάκρυα. Ίσως και ν' αγαπιόμαστε ακόμη, από μακριά», είπε ο Μ. Λυγκούνης στην "Ελευθεροτυπία". Του αρέσει η Αμερική, αφού, όπως λέει, εκεί τηρούνται οι νόμοι.

Ο ίδιος περιγράφει τη ζωή στην Αμερική λέγοντας πως είναι τυχερός που ζει στην Καλιφόρνια και είναι κοντά στη θάλασσα: «Ξυπνώ λίγο πριν από τις οκτώ, σηκώνω το γιο μου και ετοιμάζεται για το σχολείο. Φτάνουμε με το αυτοκίνητο λίγο πριν από τις εννέα. Στο γραφείο φθάνω εννέα ακριβώς, απέχει 25 χιλιόμετρα. Οι περισσότεροι μένουν στη δουλειά μέχρι τις πέντε το απόγευμα. Όταν ήμουν υπάλληλος, συνήθως έφευγα στις έξι ή και αργότερα. Εδώ συνήθως δεν σε πρήζουν για το πότε θα πας και το πότε θα φύγεις, αρκεί να βγαίνει η δουλειά. Πολλές φορές δούλευα εθελοντικά και Σαββατοκύριακα. Επιστρέφουμε σπίτι. Εκείνος κάνει τα μαθήματά του, εγώ δουλειές στο σπίτι, στον κήπο, λίγη μπουζουκοπαιξία, μαγειρεύω και μετά κοιμόμαστε. Η γυναίκα μου δουλεύει πολλές ώρες. Βλεπόμαστε τα βράδια και τα Σαββατοκύριακα».

Τι άποψη έχουν οι Αμερικανοί για εμάς; «Ο κόσμος ξέρει τα πολύ βασικά για την οικονομική κατάσταση, μαζί μ' αυτά και το ότι είμαστε διεφθαρμένοι, ότι δεν πληρώνουμε φόρους, κάτι που δεν το βλέπουν θετικά, αλλά δεν θέλουν να χαθούμε κιόλας! Η Αμερική έχει παρόμοια προβλήματα, αλλά σε μικρότερο βαθμό. Είναι και το ότι το δολάριο είναι το διεθνές νόμισμα που διευκολύνει την αναβολή της ώρας της κρίσης. Εδώ υπάρχει μια έκφραση γι' αυτό: kick the can down the road (κλωτσάω το κονσερβοκούτι λίγο πιο πέρα). Στην Ελλάδα το κλωτσούσαν επί 40 χρόνια. Θα 'χει ενδιαφέρον να δει κανείς τι θα γίνει τώρα. Το μέλλον θα δείξει...», αναφέρει.

Για το αμερικανικό δημόσιο λέει πως οι συναλλαγές «συνήθως γίνονται ηλεκτρονικά, μία φορά την εβδομάδα ή το μήνα. Το κράτος μπορεί να γίνει μεγάλος μπελάς και οι επαφές μαζί του ανήκουν στην κατηγορία: να βλεπόμαστε σπανίως».