Ο Γιάννης Βούρος πρωταγωνιστεί και σκηνοθετεί στο θέατρο, ετοιμάζεται για τον προεκλογικό αγώνα ως υποψήφιος δήμαρχος Νέας Φιλαδέλφειας αλλά και ζει ξανά ως εργένης αφού χώρισε μετά από 21 χρόνια γάμου. Σε συνέντευξη που έδωσε στο περιοδικό People, ο 63χρονος ηθοποιός δεν άφησε τίποτε αναπάντητο. Εδώ ένα χαρακτηριστικό απόσπασμα.

Για δήμαρχος πώς αποφάσισες να κατέβεις;

Γεννήθηκα και μεγάλωσα σε μια λαϊκή συνοικία, προσφυγική, όπως είναι η Φιλαδέλφεια. Την έχω ζήσει με χωματόδρομο, ξέρω κάθε παθογένεια και ομορφιά της περιοχής. Η επιλογή μου έχει να κάνει, λοιπόν, με τον τόπο μου, τη γειτονιά μου, τους παλιούς μου φίλους και συμμαθητές.

Ποιος χώρος πιστεύεις ότι σου έδωσε τη μεγαλύτερη απογοήτευση;

Μια γλυκόπικρη γεύση μού άφησε η περίοδος της θητείας μου στη Βουλή (σ.σ. είχε εκλεγεί βουλευτής το 2009, με το ΠΑΣΟΚ), γιατί κάποιοι άνθρωποι μπήκαμε ανιδιοτελώς σ’ αυτή την ιστορία, με αλτρουισμό, γενναιοφροσύνη και αίσθημα παροχής υπηρεσιών, και βρεθήκαμε σε μια κινούμενη άμμο όπου πραγματικά δεν ήξερες από πού να πιαστείς. Και σκέψου ότι εγώ είχα και την πολύχρονη εμπειρία της εμπλοκής μου με σωματεία, οργανισμούς, συνδικαλιστικά όργανα…

Άρα, δεν ήξερες λίγο πολύ πού πήγαινες;

Φανταζόταν κανένας το 2009-2010 αυτό που θα συνέβαινε; Κανένας. Ήταν τελείως διαφορετικές οι συνθήκες τότε στην κεντρική πολιτική σκηνή. Ξαφνικά, βρεθήκαμε μπροστά σε ένα τσουνάμι ανακατατάξεων στην πολιτική, οικονομική και κοινωνική ζωή, που δεν αντιμετωπιζόταν εύκολα. Και μάλιστα σε «αχαρτογράφητα νερά», που λέγαμε τότε. Αναγκάστηκα, λοιπόν, να τσαλακωθώ σε πολύ μεγάλο βαθμό, συνειδησιακά και ιδεολογικά.

Το μάθημα που πήρες;

Αυτό που λέει στο τέλος του έργου μας, Μάτια Ερμητικά Κλειστά, η πρωταγωνίστρια στον άντρα της: «Μην πιάνεις ποτέ στο στόμα σου το μέλλον, γιατί δεν ξέρεις τι επιφυλάσσει».