O Αλέκος Συσσοβίτης, αποκαλυπτικός όσο λίγες φορές, μίλησε για τις εμπειρίες που του άλλαξαν τη ζωή.

Όπως ανέφερε ο ίδιος, πέρασε μια περίοδο στη ζωή του που είχε καταστροφικές τάσεις και τάσεις φυγής: «Υπήρχε μια περίοδος που ήθελα να τα καταστρέψω όλα και να εξαφανιστώ. Είχα τάσεις φυγής. Δεν με χωρούσε το σύστημα, η χώρα, μου έφταιγαν τα πάντα. Νομίζω σε όλους μας συνέβη κάποιες φορές να θέλουμε να στρίψουμε το τιμόνι ενώ οδηγούμε και να φουντάρουμε. Είναι στη φύση του ανθρώπου. Ναι, μου έχει συμβεί. Το σκέφτηκα μια στιγμή. Δεν το έκανα, αλλά ήρθαν στιγμές που πραγματικά ήταν τόσο μεγάλο το αδιέξοδο που πέρασε από το μυαλό μου. Ευτυχώς δεν το έκανα».

«¶ρχισα να πηγαίνω σε χώρες της Αφρικής. Τα πρώτα ταξίδια ήταν πολύ σοκαριστικά. Όταν πρωτοπήγα στην Κένυα και την Τανζανία, αυτό που λέμε πείνα, δίψα και κακή μοίρα, το είδα στο μέγιστο βαθμό. Επιστρέφοντας εδώ, είπα: ''Μην ακούσουμε ποτέ τους Έλληνες να μιλήσουν για κρίση''. Όταν βλέπεις παιδιά τριών μηνών να τα δίνουν οι μητέρες τους, γιατί θα πεθάνουν τον επόμενο μήνα, συγκλονίζεσαι».

Ίσως η συγκλονιστικότερη στιγμή της ζωής του ήταν η στιγμή που μια γυναίκα στην Κένυα θέλησε να του δώσει το παιδί της: «Κάτι που μου συνέβη στα σύνορα της Κένυας με τη Σομαλία, σε μία περιοχή που το 80% των κατοίκων έχουν AIDS, μία μητέρα μου έδωσε το παιδί της (σ.σ. που έπασχε από AIDS) μέσα στο αυτοκίνητο και μου είπε: ''Πάρ' το, θα πεθάνει''. Ήταν ένα μάθημα ζωής».