Τρυφερή, ανθρώπινη, μαχητική, συγκινητικά αληθινή, σκληρά πραγματική. Η παράσταση που αγαπήθηκε από κοινό και κριτικούς για 3η συνεχόμενη χρονιά, κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 21:00.

«O Πέτρος Νάκος, αναδεικνύει τη γερή δραματουργική στόφα της «Αγγέλας» του Σεβαστίκογλου[...] Σ' ένα συβολικό σκηνικό (Σάββας Πασχαλίδης) και μια ευρηματική συναισθηματικά φορτισμένη μουσική της Ελένης Λομβάρδου, o Νάκος, που παίζει έξοχα και τον Στράτο, καθοδήγησε μια εύφορη ομάδα ηθοποιών να δείξουν την Ελλάδα των τραυμάτων του Σεβαστίκογλου.» Κ. Γεωργουσόπουλος, Τα Νέα, 12/11/17

«Από τη ώρα που έσβησαν τα φώτα για να ξεκινήσει το έργο, μέχρι την τελευταία σκηνή δεν μπόρεσα να πάρω ανάσα.Σφιχτοδεμένο, με απανωτές ανατροπές, εξαιρετικά καλοπαιγμένο, σκληρό, ωμό, αληθινό, προσεγμένο, με ματιά ανθρώπου που το αγάπησε και το ανέβασε με πολλή προσοχή και μεράκι[...]Η δεσποινίς Αγγελική Κοντού στον ρόλο της Αγγέλας ήταν εξαιρετική. Πείσμων, συναισθηματική, τρυφερή, δυνατή, αυτάρκης, αδίστακτη[...]Υπέροχη φωνή και τραγική όσο πρέπει εκεί που πρέπει. Η ένταση και το συναίσθημά της στην τελευταία σκηνή με έκαναν να δακρύσω.» Πάνος Τουρλής, Κουκιδάκι, 15/3/17

«Η παράσταση άρτια τεχνικά και εικαστικά σαν καλοκουρδισμένο ρολόι, υποστηρίζεται από τη «σφιχτή» σκηνοθεσία του―και πρωταγωνιστή―Πέτρου Νάκου και τις εξαιρετικές ερμηνείες των ηθοποιών.Η Αγγέλα ενσαρκώνεται υπέροχα από την Αγγελική Κοντού. Αν δεν γνωρίζεις την ιστορική διαδρομή του έργου του Γ. Σεβαστίκογλου δικαιολογημένα θα τολμούσες να σκεφτείς ότι είναι σα να γράφτηκε για τη νεαρή ηθοποιό. Υπάρχουν σκηνές που η ερμηνεία της συγκλονίζει, μεταφέροντας συγκινησιακά φορτία, πολύ πιο βαριά και πιο ουσιαστικά από τους ―συνήθως ρηχούς― συναισθηματισμούς. Το βλέμμα, οι κινήσεις κάθε σημείου του κορμιού της, οι αναπνοές της, τα ηχοχρώματα της φωνής της, θαρρείς ακόμα και οι χτύποι της καρδιάς της, όλα―δεν μοιάζουν― είναι Αγγέλα. Της αξίζουν πολλά πολλά συγχαρητήρια.» Οικοδόμος, 5/2/17

«Ένας υπέροχος θίασος, εντυπωσιακά ταλαντούχων ηθοποιών, υπό την σκηνοθετική καθοδήγηση του Πέτρου Νάκου, έβαλε το άκρως προσηλωμένο κοινό (δεν ακούστηκε ούτε ψίθυρος καθ’όλη τη διάρκεια της παράστασης) από το πρώτο λεπτό της “Αγγέλας”, σ’ αυτόν τον ζοφερά γοητευτικό κόσμο[...]Ο αξιόλογος ηθοποιός και σκηνοθέτης δημιούργησε, χρησιμοποιώντας ως δραματουργικό καμβά το έργο του Σεβαστικόγλου, ένα πραγματικό έργο τέχνης με σάρκα και οστά.»Λίλα Παπαπάσχου,Περιοδικό Αλλιώς, 25/11/16

«Η ευρηματική σκηνοθεσία του Πέτρου Νάκου αναδεικνύει όλα τα θέματα που θίγει ο συγγραφέας, [...]Ο Πέτρος Νάκος ανέδειξε και τους πολύ καλούς ηθοποιούς του. Πρώτα από όλα, ο ίδιος ερμήνευσε μοναδικά την αινιγματική προσωπικότητα του «Στράτου». Η Αγγελική Κοντού, στο ρόλο της «Αγγέλας», έφερε στη σκηνή το εφηβικό σύμβολο, που περικλείει την αθωότητα, την ελπίδα και την επανάσταση, τη διαφορά που μπορεί να κάνει η ασυμβίβαστη νέα γενιά[...]Μία παράσταση που δεν πρέπει να χάσετε στον υπέροχο χώρο του Altera Pars.»Μ.Α., Ο Δρόμος της Αριστεράς,6/12/17

Υπόθεση

Η Αγγέλα ένα ορφανό κορίτσι έρχεται από το χωριό της στο “μεγάλο κόσμο” της πρωτεύουσας αναζητώντας δουλειά, εκεί αντικαθιστά μια υπηρέτρια που έχει αυτοκτονήσει κάτω από αδιευκρίνιστες συνθήκες. Στον σκοτεινό και περίπλοκο αυτό κόσμο θα συναντήσει τις άλλες υπηρέτριες, θα αφουγκραστεί τους καημούς τους, θα ανακαλύψει τα μυστικά τους, θ' αποκτήσει φίλους κι εχθρούς. Πολύ σύντομα όμως, ο ερχομός του Λάμπρου, αδερφού της προκατόχου της, θα ανατρέψει κάθε ισορροπία, όταν η αγωνιώδης αναζήτησή του για τους πραγματικούς λόγους της αυτοκτονίας θα φέρει όλους τους ήρωες αντιμέτωπους με τα ηθικά τους διλήμματα και θα τους αναγκάσει να “πάρουν θέση”. Αγγέλα και Λάμπρος μοιραία εμπλέκονται σ' ένα επικίνδυνο αλλά και γοητευτικό ταξίδι προς την αλήθεια τον έρωτα και τη ζωή, ένα ταξίδι που αποδεικνύεται εξίσου επώδυνο και ανατρεπτικό με απρόβλεπτες συνέπειες για τους ίδιους αλλά και όσους τους περιτριγυρίζουν.

Λίγα λόγια για το έργο:

Μέσα από την πορεία για την ανακάλυψη της αλήθειας, το έργο παρακολουθεί και αναδεικνύει την ηθική και ψυχική δοκιμασία των ηρώων, που διεκδικούν απεγνωσμένα το δικαίωμα τους για μια καλύτερη ζωή , γι' αυτά τα “λίγα” και “απλά πράματα”:

μία πόρτα,ένα αστρο, ένα σκαμνί
ένα χαρούμενο δρόμο το πρωί
ένα ήρεμο όνειρο το βράδι.

έναν έρωτα που να μη μας τον λερώνουν
ένα τραγούδι που να μπορούμε να τραγουδάμε...

“Το ίδιο το έργο δεν αποτελεί ένα δράμα για τις υπηρέτριες, αλλά απομονώνει και φωτίζει τη λεπτομέρεια ενός μεγάλου πίνακα όπου αποτυπώνεται η διαχρονικότητα ενός μηχανισμού ηθικής διάβρωσης και διαφθοράς που συντηρείται απ τους ισχυρούς . Ο μηχανισμός αυτός κυριαρχεί δραματουργικά στο στήσιμο της πλοκής, και γίνεται η αφορμή για την τελική αποκάλυψη της λειτουργίας του ίδιου του συστήματος.”