Υπάρχει, ας πούμε, μέσα μας ένας εαυτός που συλλογίζεται, αφηγείται και καθοδηγεί, ψάχνοντας να βρει (ή να επινοήσει) ένα νόημα, και ένας εαυτός που δρα και βιώνει. Επάνω σ’ αυτή τη σύγκρουση θα χτιστεί η διασκευή και η παράσταση, με βασικό εργαλείο το παιχνίδι που παίζεται ανάμεσα στον σκηνοθέτη και τον ηθοποιό. 

Σκηνοθέτης είναι το φάντασμα του Πατέρα που προσπαθεί να συντονίσει τον Άμλετ στην ιστορία της εκδίκησης, σκηνοθέτες ο Πολώνιος και ο Κλαύδιος που στήνουν τις παγίδες τους, σκηνοθέτης κι ο ίδιος ο Άμλετ που στήνει την ιστορία της τρέλας του. Και πάνω απ’ όλους, σκηνοθέτης είναι ο ίδιος ο συγγραφέας που στήνει τον πελώριο δαίδαλο –το ίδιο το έργο.