Η Wall Street Journal παρουσιάζει μία σειρά από ιστορίες Ελλήνων στο πρωτοσέλιδο της ηλεκτρονικής της έκδοσης.

Πολλές οικογένειες που μετά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο έγιναν η μεσαία τάξη της χώρας, τώρα επιστρέφουν σε παλιές ασχολίες, κάνοντας επικίνδυνες ή βρόμικες εργασίες, όπως βοσκοί, ναύτες σε φορτηγά πλοία ή εγκαταλείπουν τη χώρα.

Μία ιστορία είναι αυτή του Παναγιώτη Τριανταφυλόπουλου, ο οποίος εργαζόταν στην Αθήνα φτιάχνοντας τα γραφικά και την εκτύπωση συσκευασιών φαρμάκων για πολυεθνική φαρμακευτική εταιρεία. Στα 54 του χρόνια, άνεργος, περνά τις μέρες του κάνοντας αγροτικές εργασίες  και ετοιμάζεται για τη συγκομιδή της ελιάς στο χωριό Αριστομένη στη Μεσσηνία.

«Είμαι νεόπτωχος» δήλωσε ο κ. Τριανταφυλλόπουλος, ο οποίος πήγε στην Αθήνα ως έφηβος το 1975. «Ήταν μια δύσκολη απόφαση να επιστρέψω. Είχαμε όνειρα για κάτι μεγαλύτερο». Επέστρεψε στο χωριό μαζί με τη γυναίκα του και ζουν με τη μητέρα του, που δουλεύει στα 82 της χρόνια ως μοδίστρα για να βγάζουν μερικά χρήματα παραπάνω. Ο μεγαλύτερός του φόβος είναι πως η κόρη του δεν θα μπορέσει να τελειώσει το πανεπιστήμιο.

Επόμενη ιστορία, αυτή του Δημήτρη Στάθη και της Αγγελικής Κατσιμάρδου. Απολύθηκαν και εργάζονται σε πρατήριο καυσίμων, δίνοντας το μήνα 900 ευρώ σε δάνειο.

«Δεν έχουμε την πολυτέλεια κρέας», είπε η κα Κατσιμάρδου. «Ακόμη και το γάλα είναι δύσκολο. Και αυτό είναι η Ελλάδα, για όνομα του Θεού».

Ο Γιώργος Λεβέντης δούλευε στην Αθήνα ως υδραυλικός, όμως έμεινε χωρίς δουλειά και επέστρεψε στο χωριό με τη γιαγιά του. Κερδίζει από 300 έως 400 ευρώ το μήνα πουλώντας κοτόπουλα, αυγά και ελαιόλαδο.