Η Betsy Davis αποφάσισε να κάνει ένα πάρτι για τη στενή οικογένεια και τους φίλους της ένα σαββατοκύριακο του Ιουλίου το 2016.

Το πάρτι θα πραγματοποιούνταν σε ένα υπέροχο, μεγάλο σπίτι στη νότια Καλιφόρνια. Έστειλε προσκλήσεις μέσω mail σε περίπου 30 από τους αγαπημένους της ζητώντας να παρευρεθούν πάση θυσία.

Η πρόσκληση ήταν λίγο περίεργη και οι άνθρωποι θορυβήθηκαν όταν στην επιστολή, έγραφε πως ίσως θα χρειαζόταν να έχουν ανοιχτό πνεύμα και υπομονή για ό,τι κι αν συμβεί. Είχε επίσης έναν κανόνα που δεν μπορούσε να σπάσει κανείς από τους καλεσμένους της: Δεν κλαίμε!

Η Betsy που ήταν 41 χρονών τότε είχε διαγνωστεί με ALS - επίσης γνωστή ως νόσο του Lou Gehrig. Δυστυχώς, η ασθένεια που επηρεάζει τα νευρικά κύτταρα του εγκεφάλου και του νωτιαίου μυελού δεν έχει καμία θεραπεία. Αυτό σήμαινε ότι το σώμα της έσβηνε αργά αργά. Η Betsy, έχασε όλο τον έλεγχο των μυών της.

Ήθελε αυτό το πάρτι να συγκεντρώσει όλους τους αγαπημένους της σε μια τελική συγκέντρωση στην οποία θα έλεγε το αντίο. Αυτό που δεν γνώριζαν ήταν ότι, μετά το πάρτι, σχεδίαζε να πάρει μια θανατηφόρα δόση ναρκωτικών - καθιστώντας την μεταξύ των πρώτων Καλιφορνίων που θα το τολμούσαν.

Οι καλεσμένοι εδν μπορούσαν να μαντέψουν το σχέδιο της Betsy. Αυτό που επρόκειτο να κάνει δεν περνούσε από τα μυαλά τους. Η Betsy θα έδινε μια λύση στον πόνο.

Η Betsy ήταν ζωγράφος και ήταν πιστή στο καλλιτεχνικό της πνεύμα. Μιας και η κατάστασή της δεν της επέτρεπε πλέον να δημιουργεί, δεν έβρισκε λόγο να υπάρχει.

Λόγω της κατάστασής της, η ομιλία της Betsy ήταν ασαφής. Χρειαζόταν τη βοήθεια των ανθρώπων που την φρόντιζαν για να μεταφράσεουν την ομιλία της στους καλεσμένους της, ώστε να καταλάβουν τι προσπαθούσε να πει.

Ευτυχώς, είχε ακόμα τη δυνατότητα να περιστρέφει την αναπηρική καρέκλα της γύρω από το σπίτι. Αυτό της έδωσε την ευκαιρία να αναμιχθεί με τους δικούς της ανθρώπους και να περάσει χρόνο με τους καλεσμένους της. 

Έπειτα η ίδια, μαζί με τους γιατρούς της, πήρε μια ισχυρή δόση από φάρμακα που την οδήγησαν στο θάνατο. Έδωσε το τέλος όπως εκείνη ήθελε.