Την πρώτη συνέντευξη ομοφυλόφιλης ελληνίδας αστυνομικού φιλοξένησε η εφημερίδα ΕΘΝΟΣ. Διαβάζουμε οτι το πρώτο πράγμα που ήθελε να βγάλει από μέσα της ήταν ότι μιλάει για πρώτη φορά σε δημοσιογράφο. Αισθάνονταν μία μικρή περηφάνια γι’ αυτό, καθώς δεν είναι και λίγο για μία ομοφυλόφιλη αστυνομικό να μιλήσει για τη ψυχολογική πίεση που βιώνει στον εργασιακό της χώρο, λόγω των σεξουαλικών της προτιμήσεων.

Το δεύτερο που εξομολογήθηκε στη δημοσιογράφο ήταν πως θα έδινε το παρών στο Athens Pride, με το άγχος μη τη δει κανένα μάτι από την υπηρεσία της και γίνει την επομένη αντικείμενο κουτσομπολιού σε πηγαδάκια συναδέλφων της.

Μιλώντας με τον όρο να μη δημοσιευτεί το όνομά της, το μέλος της κίνησης αστυνομικών PASSPORT (Ακτιβιστές Αστυνομικοί για Κοινωνίες Αλληλεγγύης εναντίον της Φτώχειας και της Ρατσιστικής Απειλής) είπε τα εξής:

«Βιώνω μία διπλή ζωή. Μία εντός της υπηρεσίας μου, όπου πρέπει να φέρομαι όπως θέλουν οι άλλοι, και μία εκτός υπηρεσίας, όπου φέρομαι όπως θέλω εγώ. Ξέρετε τι είναι να σε ρωτάνε συνάδελφοί σου: ‘Γιατί φέρεσαι παράξενα; Γιατί έχεις περίεργες απόψεις; Γιατί δεν φοράς γόβα; Γιατί δεν βάφεσαι; Γιατί έχεις κοντό το μαλλί σου;’ Όλα αυτά είναι ψυχολογική και λεκτική βία. Πρόσφατα συνάδελφος μου είπε ότι δεν ταιριάζω με την ΕΛ.ΑΣ. και το πρότυπο της γυναίκας και πως διάλεξα λάθος επάγγελμα. Δεν είναι λίγες οι φορές που γυρίζω στο σπίτι και βάζω τα κλάματα».

Στο εργασιακό της περιβάλλον δεν έχει εκφράσει τη σεξουαλική της προτίμηση γιατί φοβάται. Πιστεύει, ωστόσο, ότι θα το κάνει στο μέλλον: «Εμείς οι ‘παράξενοι’ προσπαθούμε να δουλεύουμε δέκα φορές περισσότερο από τους άλλους για να μη δίνουμε κανένα δικαίωμα στους κακοπροαίρετους και να είμαστε ελεύθεροι. Θα ευχόμουν οι νοοτροπίες και οι αντιλήψεις στην Αστυνομία να αλλάξουν κάποια στιγμή. Να γίνουν όπως σε χώρες του εξωτερικού, όπου οι ομοφυλόφιλοι αστυνομικοί δεν είναι θύματα bullying. Στην Ελλάδα βιώνω διπλό ρατσισμό. Στην υπηρεσία μου γιατί είμαι ‘παράξενη’ και εκτός ΕΛ.ΑΣ. από ανθρώπους που με θεωρούν ‘μπάτσο’».

Όταν ήταν νεότερη πίστευε ότι είναι μόνη της. Τώρα έχει συνειδητοποιήσει –όπως λέει- ότι υπάρχουν πολλοί «διαφορετικοί» άνδρες και γυναίκες μέσα στην Αστυνομία: «Κατάλαβα ότι δεν είμαι η εξαίρεση. Είμαστε πολλοί. Οι περισσότεροι το κρύβουν. Φοβούνται ακόμα και να το εκδηλώσουν με τη συμπεριφορά ή με το ντύσιμό τους. Έτσι, ακούνε δίπλα τους συναδέλφους τους να μιλάνε για ‘πουστ…’ και ανώμαλους και απλά το καταπίνουν. Σιγά σιγά αυτό θα αλλάξει. Υπάρχουν και οι νόμοι που μας προστατεύουν. Η ίδρυση Κινήσεων υπέρ των δικαιωμάτων μας και η αυξημένη συμμετοχή στο Pride είναι μία καλή αρχή».