Μέχρι στιγμής οι περισσότεροι γνωρίζαμε τη μουσική δωματίου. Φαίνεται, όμως, ότι πλέον είναι ο καιρός να μάθουμε και τη μουσική της… βεράντας (‘‘portico’’ στα ιταλικά).

Οι Portico Quartet σχηματίστηκαν στο Λονδίνο το 2005, όταν δύο ξεχωριστές παρέες αδερφικών φίλων (Jack Wyllie-Milo Fitzpatrick και Duncan Bellamy-Nick Mulvey) γνωρίστηκαν τυχαία και αποφάσισαν να φτιάξουν ένα μουσικό κουαρτέτο. Όλα αυτά συνέβησαν λίγο καιρό αφότου ο Bellamy και ο Mulvey πρωτοήρθαν σε επαφή με το ιδιαίτερο κρουστό όργανο hang, το οποίο έμελλε να γίνει σήμα κατατεθέν της μπάντας.

Όπως πολλά παιδιά-φαινόμενα του πενταγράμμου, οι Portico Quartet ξεκίνησαν ως μουσικοί του δρόμου. Το 2007 κυκλοφόρησαν το πρώτο τους άλμπουμ με τίτλο Knee-Deep in The North Sea. Ήταν το άλμπουμ που τους προσέφερε μία υποψηφιότητα για Mercury Prize καθώς και την ικανοποίηση του να μνημονεύονται από τους Alt-J ως σημαντική επιρροή. Την ίδια στιγμή, η instrumental world-jazz-ambient –και άλλα πολλά- μουσική τους κέρδιζε επαίνους ανά τον κόσμο για το βάθος και τη δημιουργικότητά της, θυμίζοντας σε άλλους Kraftwerk ή Radiohead και σε άλλους μουσική βιντεοπαιχνιδιών όπως το Sim City.

Το 2011, και έχοντας ήδη κυκλοφορήσει ένα ακόμα άλμπουμ στην Real World Records του θρυλικού Peter Gabriel, οι Portico Quartet καλωσόρισαν τον Kier Vine, ο οποίος αντικατέστησε τον Mulvey. Η έλευση του νέου μέλους έφερε έναν αέρα κλασικής μουσικής παιδείας και οδήγησε τον ήχο του συγκροτήματος σε πιο electronica μονοπάτια. 

Το πιο πρόσφατό πόνημα της μπάντας είναι το άλμπουμ Art in The Age of Automation, που κυκλοφόρησε το 2017. Σε αυτό το άλμπουμ η νέα πορεία που υιοθετήθηκε με την έλευση του Vine βρίσκεται στην καλύτερή της φάση, χαρίζοντας στους ακροατές μία ενδεκάδα κομματιών γεμάτων από «ενδιαφέροντες συνδυασμούς και σταθερές μελωδικές μορφές» (Clash Music).

Την Παρασκευή 18 Μαίου οι Portico Quartet έρχονται για πρώτη φορα στη Θεσσαλονίκη έτοιμοι να μαγέψουν το κοινό με ένα δημιουργικό live με ποικιλία ηχοχρωμάτων και αψεγάδιαστη εκτέλεση. Γιατί ακόμα και σε μία εποχή αυτοματισμού η Τέχνη βρίσκει το χώρο της.