Εβδομήντα χρόνια μετά τη συγγραφή του (1948) το αριστουργηματικό έργο του Σάμουελ Μπέκετ «Περιμένοντας το Γκοντό» φωτίζει τα αδιέξοδα της μεταπολεμικής Ευρώπης. Έχει γίνει πλέον καθεστώς η Ρώσικη Επανάσταση του ΄17, που με το ξέσπασμά της δημιούργησε τεράστιες προσδοκίες, έχουν λήξει δυο παγκόσμιοι πόλεμοι που άφησαν εκατομμύρια νεκρούς κι ερείπια κι ο άνθρωπος στα μισά του 20ού αιώνα προσπαθεί να βρει την ελπίδα.

Μετέωροι σε ένα έρημο τοπίο ο Βλαδίμηρος κι ο Εστραγκόν  μιλούν, σιωπούν και περιμένουν. Ο Γκοντό υποσχέθηκε πως θα ρθεί. Μάλλον Αυτός θα δώσει και τη λύση! Προφανώς υπάρχει και δοκιμάζει την πίστη τους. Ή μήπως αδιαφορεί για αυτούς και τους έχει ξεχάσει; Τι παιχνίδι παίζεται στις πλάτες τους; Το Αγόρι συμμετέχει σε μια συνωμοσία; Ο Πότζο και ο Λάκυ που εμφανίζονται ξαφνικά από ποιόν αιώνα έρχονται; 

 

Το έργο κατατάχθηκε στο λεγόμενο «Θέατρο του Παραλόγου». Θα μπορούσε να ναι μια κλοουνερί, ένα νούμερο στο τσίρκο, μια πραγματεία για την ανθρώπινη ύπαρξη, ένα δοκίμιο γραμμένο στον 21ο αιώνα που διανύουμε, μια κωμωδία που… παρωδεί την τραγωδία του ανθρώπινου είδους από την εμφάνισή του ως σήμερα.

Απόλυτα επίκαιρο το θεατρικό έργο του Μπέκετ, ίσως του σημαντικότερου θεατρικού συγγραφέα του 20ού αιώνα, ανεβαίνει στη Σκηνή του Βασιλικού Θεάτρου αμέσως μετά την ορμητική «ΡΩΣΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ» του 25μελούς θιάσου όχι για να κατασιγάσει το πάθος μέσα μας, αλλά για να ξαναβρούμε το ρυθμό της αναπνοής μας- μια τόση δα κουκίδα στο σύμπαν είμαστε και το …κάνουμε θέμα!

Οδηγός και μεσολαβητής εξαίρετος με το πνεύμα του συγγραφέα ο μεταφραστικός λόγος του μεγαλοφυούς Μίνου Βολανάκη, που παραμένει αξεπέραστος.