Μιλάμε πάντα για μια εποχή που η hip hop, ήταν ακόμα hip hop. Κι όχι αυτό που έχει γίνει σήμερα. Δεκάδες συγκροτήματα αλλά και σόλο καλλιτέχνες έβγαιναν έξω από τα σύνορα των ΗΠΑ, κάνοντας σιγά σιγά την μουσική των δρόμων της Νέας Υόρκης και Λος Άντζελες, ένα παγκόσμιο φαινόμενο.

Μαζί με τους πιο σκληροπηρυνικούς του hip hop, άρχισαν να εμφανίζονται και καλλιτέχνες που ήθελαν να παντρέψουν νέους ήχους, με τους παραδοσιακούς ήχους της soul και της μουσικής της Καραϊβικής. Μια παρέα από το New Jersey, δυο άντρες με καταγωγή από τη Αϊτή και μια κοπέλα που προερχόταν από μια οικογένεια της μεσαίας τάξης, αποφάσισαν να φτιάξουν μουσική. Και πολλές φορές η απόφαση φτάνει. Ύστερα από το album του 1994, με τίτλο «Blunted on Reality» που έκανε μια μέτρια επιτυχία (αν και καλός δίσκος), ήρθε το 1996 το «The Score», το album που ακόμα και σήμερα γράφει ιστορία. Με ήχους ή και στίχους από παλιά τραγούδια, με διασκευές που σε ορισμένες περιπτώσεις ήταν καλύτερες από τα original και με πολύ μουσικό μεράκι, το «The Score» έφτασε στην κορυφή όχι μόνο στις ΗΠΑ αλλά σε συνολικά 12 χώρες. Σε άλλες τόσες έφτασε στην δεύτερη θέση.

Η συνταγή του ήταν απλή. Γνωστά τραγούδια ή γνωστές μελωδίες, τις μετέτρεψαν σε σύγχρονο ήχο με hip hop ρυθμό και διάθεση, με την φωνή της Lauryn Hilll να ξεχωρίζει και να αποθεώνει το ραπάρισμα των Wyclef Jean και Pras Michel.

Το όνομα του συγκροτήματος «Fugees», είναι μια πιο γκετοποιημένη λέξη του «refugees» που σημαίνει «πρόσφυγες». Για δυο χρόνια, οι εξαιρετικές επιλογές των τραγουδιών που τους ενέπνευσαν, έγιναν κάτι σαν ύμνοι. Αυτό ήταν κάτι εύκολο, αν σκεφτείς ότι ανάμεσα στα τραγούδια ήταν το «No Woman, No Cry» του Bob Μarley ή το no.1 hit του 1973, «Killing me Softly» από την Roberta Flack. Ύπήρξαν και τραγούδια που προήλθαν από πιο άγνωστες μελωδίες αλλά εξίσου αξιόλογες, όπως το ομώνυμο «The Score» που δανείστηκε την μελωδία του από το τραγούδι «Dove» του βρετανικού funk συγκροτήματος «Cymande» ή το «Fu-Gee-La» που δανείστηκε το ρεφραίν του από το «Ooo La La La» της Teena Marie.

Ωστόσο το μυστικό της επιτυχίας ήταν πολύ πιο πολύπλοκο. Ήταν μια χημεία που είχαν οι τρεις τους, με τους ρόλους σε κάθε τραγούδι να διανέμονται όπως έπρεπε. Δυστυχώς όμως, όπως είπε και ένας σοφός κάποτε, «τα όμορφα πράγματα κρατάνε για λίγο». Οι «Fugees» δεν πρόλαβαν ή δεν θέλησαν να μας χαρίσουν άλλο δίσκο τους. Το συγκρότημα διαλύθηκε και ο καθένας ακολούθησε ξεχωριστές καριέρες. Η Lauryn Hill κάποια στιγμή τα παράτησε, παρά την μεγάλη επιτυχία του solo album της «The Miseducation of Lauryn Hill», αποσύρθηκε και απέκτησε πέντε παιδιά με έναν από τους γιους του Bob Marley, τον Rohan. Ο Wyclef Jean έκανε κάποιες συνεργασίες και παραγωγές και μπλέχτηκε σε πολιτικό σκάνδαλο στην Αϊτή. Ο Pras προσπάθησε αλλά δεν κατάφερε να βγάλει κάτι περισσότερο από δυο μέτρια album.

Η χημεία χάθηκε, μαζί και οι καλλιτέχνες. Όμως πρόλαβαν να μας χαρίσουν ένα αριστουργηματικό album. Που έφτανε για να γράψει μουσική ιστορία.