Είναι ενδεικτικό ότι σύμφωνα με τη Eurostat, το 28,9% του πληθυσμού δαπανά πάνω από το 40% του εισοδήματός του για στέγη, όταν ο αντίστοιχος μέσος ευρωπαϊκός όρος εκτιμάται στο 8,2%.

Όσοι μάλιστα αναζητούν φθηνή κατοικία που δεν ξεπερνά τα 400 ευρώ, έρχονται αντιμέτωποι με δυσάρεστες εκπλήξεις καθώς μιλάμε για κατ’ ευφησμό διαμερίσματα.

«Το 80% με 90% των διαμερισμάτων που προσφέρονται στην αγορά είναι πολύ παλαιές κατασκευές και δεν έχει γίνει σε όλα αυτά τα χρόνια καμία επισκευή. Δηλαδή οι ιδιοκτήτες αρνούνται να κάνουν οποιαδήποτε επισκευή. Τα δίνουν στην αγορά κυριολεκτικά τρώγλες και ζητάνε και ζητάνε υπερβολικά ενοίκια».

Η τιμή σε πολλές από τις κατοικίες που είναι προς ενοικίαση δεν αντιστοιχεί στην ποιότητα του σπιτιού.

«Ένα μεγάλο ποσοστό έχουν και πολύ σοβαρά προβλήματα υγρασίας, τα οποία ο ενοικιαστής δεν μπορεί να διαπιστώσει την ώρα που βλέπει το διαμέρισμα διότι έχει ένα πρόχειρο βάψιμο, δεν φαίνεται και μετά ξαφνικά εμφανίζεται η υγρασία».

Όταν το δικαίωμα στην στέγη μετατρέπεται σε αγώνα επιβίωσης, τότε το πρόβλημα παύει να είναι μόνο οικονομικό και γίνεται βαθιά κοινωνικό. Γιατί σήμερα, για πολλούς, το όνειρο ενός αξιοπρεπούς σπιτιού μοιάζει πιο μακρινό από ποτέ.