Από εδώ και στο εξής, ένα στοιχείο που μέχρι σήμερα περνούσε απαρατήρητο στη μισθοδοσία αποκτά κεντρικό ρόλο: ο ΑΜΚΑ.

Όχι ως αριθμός ταυτοποίησης, αλλά ως «φορέας ηλικίας», που καθορίζει το πόσο φόρο θα παρακρατείται κάθε μήνα από τον μισθό εκατοντάδων χιλιάδων εργαζομένων.

Για πρώτη φορά, το φορολογικό σύστημα «διαβάζει» την ηλικία και χωρίζει τους μισθωτούς σε τρεις διακριτές ομάδες: όσους δεν έχουν συμπληρώσει το 25ο έτος, όσους βρίσκονται έως τα 30 και όσους έχουν περάσει στη δεκαετία των 30 και άνω.

Για κάθε ομάδα εφαρμόζεται διαφορετική παρακράτηση φόρου, με τα μηχανογραφικά συστήματα να έχουν ήδη προσαρμοστεί ενόψει της μισθοδοσίας Ιανουαρίου στον ιδιωτικό τομέα.

Τι θα δουν πρώτα οι εργαζόμενοι

Η άμεση αλλαγή αποτυπώνεται στον καθαρό μισθό σε σύγκριση με τον Δεκέμβριο του 2025. Οι νέοι συντελεστές είναι χαμηλότεροι για όλες τις ηλικιακές ομάδες, γεγονός που μεταφράζεται σε μικρότερη παρακράτηση φόρου και υψηλότερες καθαρές αποδοχές. Το όφελος αυξάνεται όσο ανεβαίνει ο μισθός και όσο περισσότερα είναι τα προστατευόμενα τέκνα.

Τα 1.000 ευρώ και η μεγάλη διαφορά ηλικίας

Σε φορολογητέο μισθό 1.000 ευρώ (περίπου 925 ευρώ καθαρά σήμερα για εργαζόμενο χωρίς παιδιά), οι αλλαγές είναι ενδεικτικές:

– Για εργαζόμενο κάτω των 25 ετών, τα καθαρά φτάνουν τα 1.000 ευρώ. Πρόκειται για αύξηση 8% ή περίπου 74,5 ευρώ τον μήνα.

– Για ηλικίες από 26 έως 30 ετών, τα καθαρά διαμορφώνονται στα 962,6 ευρώ, δηλαδή 37,14 ευρώ περισσότερα, με αύξηση 4,01%.

– Για εργαζόμενους άνω των 30 ετών, τα καθαρά ανεβαίνουν στα 931,2 ευρώ, με αύξηση μόλις 0,62% ή περίπου 5,7 ευρώ μηνιαίως.

Η εικόνα δείχνει καθαρά ότι οι κάτω των 30 είναι οι μεγάλοι κερδισμένοι. Αντίθετα, όσοι έχουν περάσει τα 30 και δεν έχουν παιδιά θα δουν ουσιαστική διαφορά μόνο σε υψηλότερους μισθούς — και ακόμη κι εκεί, η αύξηση παραμένει περιορισμένη. Για παράδειγμα, σε φορολογητέο μισθό 2.000 ευρώ (28.000 ευρώ ετησίως), τα καθαρά από 1.651 ευρώ ανεβαίνουν στα 1.677 ευρώ, αύξηση 1,56%.

Όταν ο ΑΜΚΑ «γυρίζει ανάποδα»

Το νέο σύστημα δεν λειτουργεί μόνο ευνοϊκά. Με την αλλαγή ηλικιακού κλιμακίου, ο ίδιος μηχανισμός ενεργεί αντίστροφα. Ο εργαζόμενος που περνά από τη μία ομάδα στην επόμενη θα διαπιστώνει υψηλότερη παρακράτηση φόρου και χαμηλότερα καθαρά, αν ο μισθός του μείνει αμετάβλητος.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα: ο 25άρης που γίνεται 26, με τον ίδιο φορολογητέο μισθό των 1.000 ευρώ, θα βλέπει τα καθαρά του να υποχωρούν από τα 1.000 στα 962,6 ευρώ. Για να καλυφθεί η διαφορά, απαιτείται αύξηση στις μεικτές αποδοχές — διαφορετικά, η «φθορά» θα είναι μόνιμη.

Με αυτόν τον τρόπο, ο ΑΜΚΑ μετατρέπεται σε μόνιμο παράγοντα της μισθοδοσίας, όχι μόνο για το παρόν αλλά και για κάθε μελλοντική αλλαγή ηλικίας.