Η ζωή δεν είναι πάντα εύκολη, είναι, όμως όμορφη. Ειδικά όταν έχεις δίπλα σου ανθρώπους που σε αγαπούν και σε στηρίζουν.

Η Ζωή Λεμονάκη, φοιτήτρια, πλέον, στο Τμήμα Προσχολικής Αγωγής του Πανεπιστημίου Κρήτης στο Ρέθυμνο, είχε στο πλευρό της τα πέντε παιδιά της και ήταν υπεραρκετά για να της δίνουν δύναμη και κουράγιο προκειμένου να φτάσει στον στόχο της. Η ίδια είναι 35 ετών και έχει παιδιά ηλικίας 16, 14, 13, 12 και μόλις 3 ετών.

Η πορεία της δεν είχε στόχο μόνο το Πανεπιστήμιο. Θέλησε να στείλει ένα μήνυμα στα παιδιά της αλλά και άλλες γυναίκες με την ιστορία της. «Θέλω να τους πω να μην τα παρατάνε. Να κυνηγάνε τα όνειρά τους, να πιστεύουν στον εαυτό τους», αναφέρει.

Η κ. Λεμονάκη ήταν υιοθετημένη, "κόρη καρδιάς", όπως λέει η ίδια. Έχασε τη μητέρα της αλλά ο πατέρας της στάθηκε βράχος και σε αυτή της την απόφαση. Η απώλεια την οδήγησε στην κατάθλιψη, ξενυχτούσε για να διαβάσει ενώ το νοσοκομείο ήταν μια συχνή στάση σε όλη της τη διαδρομή. Έδινε τη μάχη της με κρίσεις πανικού και αγχώδη διαταραχή αλλά δεν το έβαλε κάτω. Το όφειλε, όπως λέει, στη μητέρα της αλλά και τα παιδιά της.

Με τον σύζυγό της έχουν ιδρύσει μία σχολή χορού, όπου γίνονται μαθήματα και για παιδιά με αναπηρία. Η Ζωή Λεμονάκη πήγαινε στο 2ο ΕΠΑΛ, σε ημερήσιο σχολείο, καθώς δεν είχε βοήθεια για τα παιδιά.

Το αποτέλεσμα στις Πανελλαδικές Εξετάσες την γέμισε με χαρά και περηφάνια και τώρα κάνει σχέδια για τη φοιτητική της ζωή.

Όπως λέει η ίδια, η μητέρα της ήταν πάντα η δύναμή της. «Στο μαύρο φόντο της ζωής μου, η μαμά μου ήταν η ακτίδα φωτός», ανέφερε.

«Είναι πολύ σημαντικό να έχεις τη στήριξη της οικογένειας και ιδιαίτερα των παιδιών σου. Παρά τις δυσκολίες, τα κατάφερα», λέει, στέλνοντας το δικό της μήνυμα ότι ποτέ δεν είναι αργά για να κυνηγήσει κανείς τα όνειρά του.