Υπάλληλος στην Ισπανία διεκδίκησε αμοιβή για 309 ώρες τηλεργασίας επικαλούμενη τα αρχεία σύνδεσης του υπολογιστή της — το δικαστήριο όμως δεν την δικαίωσε.

Μια ιδιαίτερη υπόθεση που αναδεικνύει τις δυσκολίες ελέγχου και τεκμηρίωσης της τηλεργασίας έφτασε στα δικαστήρια της Ισπανίας, προκαλώντας ενδιαφέρον για τον τρόπο που αποδεικνύεται η πραγματική εργασιακή παρουσία στην εποχή της εξ αποστάσεως εργασίας.

Υπάλληλος της Roland Europe Group LMT υποστήριξε ότι πραγματοποίησε συνολικά 309 ώρες και 11 λεπτά υπερωριακής εργασίας εξ αποστάσεως και ζήτησε να της καταβληθούν τα αντίστοιχα ποσά. Η υπόθεση εξετάστηκε από το Κοινωνικό Τμήμα του Πρωτοδικείου της Βαρκελώνης, το οποίο τελικά απέρριψε την προσφυγή της.

Υπερωρίες χωρίς έγκριση από την εταιρεία

Η εργαζόμενη εργαζόταν στην εταιρεία από το 2005 στον χρηματοοικονομικό τομέα, με μηνιαίες αποδοχές περίπου 3.253 ευρώ. Σύμφωνα με την εταιρεία, υπήρχε ειδικό σύστημα καταγραφής χρόνου εργασίας, το οποίο εφαρμοζόταν τόσο για τους εργαζόμενους στα γραφεία όσο και για όσους εργάζονταν εξ αποστάσεως.

Βάσει των εσωτερικών κανόνων, οι υπερωρίες έπρεπε να δηλώνονται στον άμεσο προϊστάμενο και να εγκρίνονται πριν θεωρηθούν επίσημη εργασία. Η εργαζόμενη, ωστόσο, αμφισβήτησε τη διαδικασία χαρακτηρίζοντάς την περιοριστική και προσέφυγε στη δικαιοσύνη ζητώντας την καταβολή των χρημάτων που θεωρούσε ότι δικαιούνταν. Η εταιρεία αρνήθηκε ότι είχε εγκρίνει τις συγκεκριμένες ώρες και υποστήριξε ότι η υπάλληλος δεν απέδειξε το πραγματικό αντικείμενο εργασίας κατά το επίμαχο διάστημα.

Το δικαστήριο: η σύνδεση υπολογιστή δεν αποδεικνύει εργασία

Στην απόφασή του, το δικαστήριο υπογράμμισε ότι η απλή καταγραφή σύνδεσης και αποσύνδεσης ενός υπολογιστή δεν αρκεί για να αποδειχθεί η πραγματική παροχή εργασίας. «Η ενάγουσα περιγράφει τις υπερωρίες που υποστηρίζει ότι πραγματοποίησε, χωρίς όμως να προσκομίζει στοιχεία που να αποδεικνύουν την πραγματική εργασία κατά τη διάρκειά τους», ανέφερε χαρακτηριστικά η δικαστική απόφαση.

Οι δικαστές σημείωσαν ότι για να αναγνωριστούν υπερωρίες απαιτείται συγκεκριμένη απόδειξη πως ο εργαζόμενος εκτελούσε εργασιακά καθήκοντα — και όχι απλώς ότι ήταν συνδεδεμένος σε κάποιο σύστημα. Το δικαστήριο έκρινε έτσι ότι η εργαζόμενη δεν προσκόμισε επαρκή στοιχεία που να αποδεικνύουν πως οι συγκεκριμένες ώρες αφορούσαν πραγματική εργασία και όχι απλώς χρόνο κατά τον οποίο ο υπολογιστής παρέμενε ενεργός.