Στα μέσα των 90s, η Ιταλία ζούσε ένα σκοτεινό φαινόμενο που τα μέσα αποκαλούσαν stragi del sabato sera, δηλαδή «οι σφαγές του Σαββατόβραδου».

Νέοι άνθρωποι έβγαιναν από clubs και raves μετά από ώρες χορού, αλκοόλ, υπερέντασης και εξάντλησης, έμπαιναν στο αυτοκίνητο και πολλές φορές δεν έφταναν ποτέ στο σπίτι. 

Η νύχτα τελείωνε σε εθνικές οδούς, σε στροφές, σε φώτα ασθενοφόρων. Ο Robert Miles, γεννημένος Roberto Concina, ήταν τότε ένας νεαρός Ιταλός DJ και παραγωγός που ζούσε μέσα σε αυτή τη σκηνή. Ήξερε τη δύναμη που είχε η μουσική πάνω στο σώμα. Ήξερε πώς ένα beat μπορεί να σε κρατήσει ξύπνιο, να σε σπρώξει, να σε ανεβάσει. Αλλά αναρωτήθηκε και το αντίθετο: μπορεί ένα τραγούδι να σε ηρεμήσει; Μπορεί να σε κατεβάσει απαλά στη γη πριν πάρεις τον δρόμο της επιστροφής; Έτσι γεννήθηκε το “Children”.  

Ο πατέρας του Miles είχε φέρει φωτογραφίες από τη Γιουγκοσλαβία, από παιδιά που είχαν γίνει θύματα του πολέμου. Αυτές οι εικόνες, μαζί με τα παιδιά που χάνονταν στους δρόμους της Ιταλίας, έδωσαν στο τραγούδι το όνομά του: “Children”.

Γι’ αυτό και το κομμάτι ακούγεται έτσι. 

Σαν να χορεύει και να πενθεί ταυτόχρονα. Σαν να θυμάται κάτι αθώο που χάθηκε. Το πιάνο του δεν είναι απλώς μελωδία. Είναι προειδοποίηση, νανούρισμα, φρένο, αντίο. Και κάπως έτσι, ένα instrumental κομμάτι που κόστισε ελάχιστα να ηχογραφηθεί έγινε παγκόσμιος ύμνος...