Αν νομίζετε ότι οι σύγχρονες διαδικτυακές απάτες απαιτούν τρομερή ευρηματικότητα, η ιστορία του Βίκτορ Λούστιγκ (Victor Lustig) θα σας κάνει να αναθεωρήσετε. Ο Λούστιγκ δεν ήταν ένας απλός κλέφτης· ήταν ένας ιδιοφυής χειραγωγός, ένας άνθρωπος με δεκάδες ψευδώνυμα, που μιλούσε άπταιστα πέντε γλώσσες και είχε τον τίτλο του «κόμη».

Το απόλυτο αριστούργημά του, ωστόσο, γράφτηκε στο Παρίσι το 1925, όταν κατάφερε το αδιανόητο: να πουλήσει τον Πύργο του Άιφελ για σκραπ (παλιοσίδερα). Και επειδή μία φορά δεν ήταν αρκετή, προσπάθησε –και σχεδόν πέτυχε– να το κάνει και δεύτερη!

Η ευκαιρία πίσω από τα πρωτοσέλιδα

Την άνοιξη του 1925, το Παρίσι ακόμα προσπαθούσε να συνέλθει οικονομικά από τις πληγές του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου. Ο Πύργος του Άιφελ, ο οποίος είχε κατασκευαστεί για τη Διεθνή Έκθεση του 1889, ήταν σε άθλια κατάσταση. Η συντήρησή του κόστιζε μια περιουσία στην κυβέρνηση και οι εφημερίδες της εποχής ήταν γεμάτες με άρθρα που υποστήριζαν ότι το μνημείο έπρεπε να κατεδαφιστεί.

Διαβάζοντας αυτά τα δημοσιεύματα, το μυαλό του Λούστιγκ πήρε αμέσως στροφές. Κατάλαβε ότι είχε στα χέρια του την τέλεια αφορμή για το μεγαλύτερο κόλπο της ζωής του.

Το «μυστικό» κυβερνητικό deal

Ο Λούστιγκ δημιούργησε πλαστά κυβερνητικά έγγραφα, αυτοανακηρύχθηκε «Αναπληρωτής Γενικός Διευθυντής του Υπουργείου Ταχυδρομείων και Τηλεγράφων» και έκλεισε μια σουίτα στο πολυτελέστατο ξενοδοχείο Hôtel de Crillon.

Στη συνέχεια, έστειλε μια άκρως εμπιστευτική πρόσκληση στους πέντε μεγαλύτερους εμπόρους παλιοσίδερων της πόλης. Τους εξήγησε ότι, λόγω του τεράστιου κόστους, η γαλλική κυβέρνηση είχε πάρει τη δύσκολη απόφαση να αποσυναρμολογήσει κρυφά τον Πύργο του Άιφελ και να πουλήσει τους 7.000 τόνους μετάλλου του μέσω μυστικής δημοπρασίας. Τους τόνισε μάλιστα ότι το θέμα έπρεπε να μείνει απόλυτα κρυφό για να αποφευχθούν οι δημόσιες αντιδράσεις.

Το «θύμα» και η δωροδοκία

Ο Λούστιγκ δεν έψαχνε απλώς τον πλειοδότη, αλλά τον πιο εύκολο στόχο. Αυτός ήταν ο Αντρέ Πουασόν (André Poisson), ένας ανασφαλής έμπορος που ήθελε απεγνωσμένα να μπει στους κύκλους της υψηλής κοινωνίας του Παρισιού.

Όταν ο Πουασόν εξέφρασε κάποιες αμφιβολίες, ο Λούστιγκ έπαιξε το τελευταίο του χαρτί: υποκρίθηκε τον «διεφθαρμένο δημόσιο υπάλληλο». Παραπονέθηκε στον Πουασόν ότι ο μισθός του δεν του επέτρεπε να ζει τη ζωή που ήθελε, αφήνοντας ξεκάθαρα να εννοηθεί ότι χρειαζόταν ένα... «λάδωμα» για να του εξασφαλίσει τον διαγωνισμό.

Αυτό ήταν το κλειδί. Ο Πουασόν πείστηκε αμέσως. Σκέφτηκε ότι ένας πραγματικός απατεώνας δεν θα ζητούσε ποτέ μίζα! Έτσι, παρέδωσε στον Λούστιγκ μια τεράστια επιταγή για την αγορά του Πύργου, συν ένα αστρονομικό ποσό σε μετρητά ως δωροδοκία.

Η απόδραση και η... δεύτερη φορά!

Μόλις πήρε τα χρήματα στα χέρια του, ο Λούστιγκ μπήκε σε ένα τρένο για τη Βιέννη, περιμένοντας να δει το όνομά του στις εφημερίδες. Όμως δεν συνέβη τίποτα. Ο Πουασόν ήταν τόσο ντροπιασμένος που έπεσε θύμα μιας τέτοιας απάτης, που προτίμησε να μην πάει ποτέ στην αστυνομία για να μην καταστραφεί η φήμη του.

Βλέποντας ότι δεν τον καταζητεί κανείς, ο Λούστιγκ έκανε κάτι που μόνο ένας μυθικός απατεώνας θα τολμούσε: Έξι μήνες αργότερα, επέστρεψε στο Παρίσι και προσπάθησε να ξαναπουλήσει τον Πύργο του Άιφελ με την ίδια ακριβώς μέθοδο σε άλλους εμπόρους!

Αυτή τη φορά, ωστόσο, το νέο του θύμα υποψιάστηκε την απάτη και ενημέρωσε τις αρχές. Ο Λούστιγκ κατάφερε να διαφύγει την τελευταία στιγμή στις ΗΠΑ, όπου συνέχισε την εγκληματική του δράση (τυπώνοντας πλαστά δολάρια, εξαπατώντας μέχρι και τον Αλ Καπόνε), πριν συλληφθεί τελικά και οδηγηθεί στο Αλκατράζ.

Η ιστορία του Βίκτορ Λούστιγκ αποδεικνύει ότι η μεγαλύτερη τέχνη ενός απατεώνα δεν είναι να πει ένα καλό ψέμα, αλλά να διαβάσει την ανθρώπινη απληστία και την ανασφάλεια. Κάθε φορά που κοιτάζετε τον Πύργο του Άιφελ, θυμηθείτε ότι κάποτε, κάποιος κατάφερε να τον «σπρώξει» για παλιοσίδερα!