Στο βήμα της επίσημης παρουσίασης του νέου πολιτικού φορέα της Μαρίας Καρυστιανού βρέθηκε η γνωστή ηθοποιός Κατερίνα Μουτσάτσου, προχωρώντας σε μια ομιλία με έντονο συναισθηματικό και πολιτικό φορτίο.

Η κυρία Μουτσάτσου μοιράστηκε με το κοινό τη δική της διαδρομή προς την πολιτική συνειδητοποίηση, κάνοντας λόγο για μια διαδικασία προσωπικής αφύπνισης, ενώ παράλληλα έθεσε ένα συνολικότερο ζήτημα που αγγίζει την ίδια την υπόσταση της χώρας.

Περιγράφοντας τη μετάβασή της από την πολιτική απάθεια στην ενεργό δράση, εξήγησε πώς αντιλήφθηκε τους μηχανισμούς ενός συστήματος που στρέφεται κατά των πολιτών, επισημαίνοντας χαρακτηριστικά: «Ήμουν απολιτίκ, αλλά ξαφνικά συνειδητοποίησα ότι υπάρχει ένα σύστημα που με πολέμησε. Τώρα αυτό συμβαίνει σε όλους μας. Το πρόβλημά μας είναι υπαρξιακό».

Στη συνέχεια της τοποθέτησής της, η ηθοποιός αναφέρθηκε εκτενώς στον τρόπο με τον οποίο παρουσιάζεται η Ελλάδα στη διεθνή σκηνή, θυμίζοντας τις δύσκολες περιόδους του παρελθόντος και συγκρίνοντάς τις με τη σημερινή πραγματικότητα. Όπως υπογράμμισε, «Κάποτε το ερώτημα ήταν αν αξίζει να είναι κανείς Έλληνας ή όχι, όταν όλα τα διεθνή μέσα μας παρουσίαζαν ως τεμπέληδες. Τώρα το θέμα είναι υπαρξιακό για όλη την Ελλάδα».

Η διαρκής κρίση και οι προϋποθέσεις για τη Δημοκρατία

Η κυρία Μουτσάτσου δεν δίστασε να ασκήσει δριμεία κριτική στην παρατεταμένη οικονομική και κοινωνική κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει η χώρα, συνδέοντας άμεσα την καθημερινότητα των πολιτών με τη λειτουργία των θεσμών. Σύμφωνα με την ίδια, η ελληνική κοινωνία βρίσκεται εγκλωβισμένη σε ένα καθεστώς διαρκούς επιτροπείας, σημειώνοντας ότι «Ελλάδα βιώνει μια μόνιμη κατάσταση μνημονίων».

Κλείνοντας την παρέμβασή της, η γνωστή ηθοποιός έθεσε το πλαίσιο και τις βασικές αρχές που θεωρεί απαραίτητες για την πολιτική και θεσμική αναγέννηση του τόπου, τονίζοντας με έμφαση το ζήτημα της αποκατάστασης της Δημοκρατίας: «Ζούμε σε μια μόνιμη κατάσταση μνημονίων, η αποκατάσταση της Δημοκρατίας απαιτεί καθαρούς πολίτες, άξιων ανθρώπων στη δουλειά τους».

Με τον τρόπο αυτό, συνέδεσε την ανάγκη για ηθική ακεραιότητα της κοινωνίας με την παρουσία ικανών στελεχών σε θέσεις ευθύνης, καθώς και βαθιές θεσμικές αλλαγές για την ουσιαστική λειτουργία του πολιτεύματος.