Κάθε χρόνο στις 5 Μαΐου, τα μπαρ σε όλο τον κόσμο γεμίζουν με μαργαρίτες, σομπρέρο και μεξικάνικες σημαίες. Η γενική εντύπωση είναι πως πρόκειται για την ημέρα που το Μεξικό κέρδισε την ανεξαρτησία του, μια γιορτή αντίστοιχη με την 4η Ιουλίου των Αμερικανών ή τη δική μας 25η Μαρτίου.

Στην πραγματικότητα, πρόκειται για έναν από τους πιο επιτυχημένους «μύθους» του μάρκετινγκ, αφού η αληθινή εθνική εορτή του Μεξικού είναι η 16η Σεπτεμβρίου.

Αν πείτε σε έναν Μεξικανό σήμερα «Χρόνια Πολλά για την Ανεξαρτησία σας», το πιθανότερο είναι να σας διορθώσει με ένα ευγενικό χαμόγελο. Το Cinco de Mayo τιμά μια πολύ συγκεκριμένη στιγμή θάρρους που συνέβη το 1862, όχι απέναντι στους Ισπανούς, αλλά απέναντι στους Γάλλους. Ήταν μια μέρα που η λογική ηττήθηκε από το πείσμα σε μια σκονισμένη πόλη που ονομάζεται Πουέμπλα.

Η μέρα που ο «Δαυίδ» τα έβαλε με τον «Γολιάθ»

Όλα ξεκίνησαν όταν η πανίσχυρη Γαλλική Αυτοκρατορία του Ναπολέοντα Γ’ αποφάσισε να εισβάλει στο Μεξικό. Στις 5 Μαΐου 1862, οι Γάλλοι έφτασαν στην Πουέμπλα σίγουροι για μια εύκολη νίκη, καθώς διέθεταν έναν από τους πιο σύγχρονους στρατούς της εποχής. Εκεί όμως βρήκαν μπροστά τους μια ομάδα κακοντυμένων και λιγοστών Μεξικανών στρατιωτών που αρνήθηκαν να παραδοθούν.

Η νίκη των Μεξικανών εκείνη τη μέρα ήταν μια από τις μεγαλύτερες ανατροπές στην πολεμική ιστορία. Παρόλο που δεν τερμάτισε οριστικά τον πόλεμο, η μάχη της Πουέμπλα έγινε το απόλυτο σύμβολο αντίστασης. Απέδειξε ότι ένας μικρός και κακοεξοπλισμένος στρατός μπορεί, με την κατάλληλη θέληση, να ταπεινώσει μια παγκόσμια υπερδύναμη.

Πώς το Μεξικό κατέκτησε... τις ΗΠΑ (και τα μπαρ μας)

Το παράδοξο είναι ότι το Cinco de Mayo είναι μια γιορτή που ακούγεται πολύ περισσότερο στις Ηνωμένες Πολιτείες παρά στο ίδιο το Μεξικό. Στην Αμερική, η ημερομηνία αυτή εξελίχθηκε σε ένα τεράστιο εμπορικό γεγονός που εξυμνεί τη μεξικανική κληρονομιά. Οι μεγάλες εταιρείες είδαν μια χρυσή ευκαιρία να πουλήσουν «φιέστα» σε μπουκάλι, κάνοντας τη γιορτή viral δεκαετίες πριν εφευρεθούν τα social media.

Αντίθετα, στο Μεξικό η 5η Μαΐου θεωρείται μια δευτερεύουσα επέτειος. Ενώ στην Πουέμπλα γίνονται παρελάσεις, στην υπόλοιπη χώρα είναι μια μέρα σαν όλες τις άλλες, χωρίς τις υπερβολές που βλέπουμε στο εξωτερικό. Είναι ένα κλασικό παράδειγμα του πώς μια ιστορική στιγμή μπορεί να ταξιδέψει πέρα από τα σύνορα, να αλλάξει νόημα και τελικά να καταλήξει να γιορτάζεται παντού, ακόμα και αν οι περισσότεροι δεν ξέρουμε ακριβώς τι πίνουμε... στην υγειά του!