Η διαμάχη για τη φέτα επιδεινώνει τους δεσμούς της Αμερικής με την Ευρώπη, γράφει σε άρθρο της η Wall Street Journal.

«Η κυβέρνηση Τραμπ έχει πείσει ορισμένα έθνη- σε εμπορικές συμφωνίες- να επιτρέψουν στους Αμερικανούς παραγωγούς να χρησιμοποιούν ονομασίες τροφίμων που η ΕΕ διεκδικεί για εκείνη» συνεχίζει το ίδιο δημοσίευμα.

«Για τέσσερις γενιές, η οικογένεια Sartori από το Πλίμουθ του Ουισκόνσιν παρασκευάζει τυρί Asiago με μια παράδοση που χρονολογείται από τον Paolo Sartori, ο οποίος καταγόταν από μια πόλη κοντά στο Asiago της Ιταλίας. Ωστόσο, υπό την πίεση της Ευρώπης, πολλές χώρες σε όλο τον κόσμο εμποδίζουν τους Αμερικανούς παραγωγούς, όπως οι Sartori, να χρησιμοποιούν το όνομα Asiago, λέγοντας ότι μπορεί να χρησιμοποιηθεί μόνο για τυρί που παρασκευάζεται με τον σωστό τρόπο στην Ιταλία. Το ίδιο ισχύει και για την παρμεζάνα και το τυρί Romano που παρασκευάζονται από τους Sartori. Για να αποφευχθούν γενικές περιγραφές όπως ''σκληρό τυρί ιταλικού τύπου'', η εταιρεία περιορίζει το πού πουλάει τα προϊόντα της εκτός των ΗΠΑ» αναφέρει η Wall Street Journal.

«Οι καταναλωτές θα πρέπει να αποφασίσουν ποιο τυρί κερδίζει στην αγορά, όχι οι Ευρωπαίοι δικηγόροι», λέει ο δισέγγονος του Paolo, Bert Sartori. Τώρα, αναφέρεται στη συνέχεια του δημοσιεύματος, «η κυβέρνηση Τραμπ προσπαθεί να κάνει τον κόσμο ασφαλή για το τυρί Asiago του Ουισκόνσιν- καθώς και για την αμερικανική παρμεζάνα, τη φέτα, την γκοργκοντζόλα, το μπρι και το munster. Σε εμπορικές συμφωνίες σε όλο τον κόσμο, η κυβέρνηση απαιτεί από τις χώρες να αποδεχτούν την άποψη της Αμερικής σχετικά με τις γενικές ονομασίες τροφίμων. Κυβερνήσεις όπως η Ταϊβάν, η Μαλαισία και η Αργεντινή υπόσχονται να επιτρέψουν στις αμερικανικές εταιρείες να διαθέσουν τα τυριά τους στην αγορά με τις ονομασίες που όλοι αναγνωρίζουν».

«Η περασμένη χρονιά σηματοδότησε μια πραγματική πρόοδο», δήλωσε η Shawna Morris, επικεφαλής εμπορικής πολιτικής στην Εθνική Ομοσπονδία Παραγωγών Γάλακτος, αν και έγινε επίπληξη από το Consorzio del Formaggio Parmigiano Reggiano (Κοινοπραξία Τυριών Parmigiano Reggiano), που εκπροσωπεί εκατοντάδες Ιταλούς παραγωγούς. «Είναι αντίθετο με την ετικέτα του τυριού ως παρμεζάνα, εκτός εάν παράγεται στην καθορισμένη περιοχή στη βόρεια Ιταλία, σύμφωνα με αυστηρά πρότυπα παραγωγής. Το 2023, μια αμερικανική επιχείρηση που εμπορευόταν τριμμένο τυρί πιάστηκε από τους επιβλέποντες της Κοινοπραξίας να χρησιμοποίησε τη λέξη παρμεζάνα σε μια γερμανική έκθεση τροφίμων. Ένας δικαστικός υπάλληλος αφαίρεσε τη λέξη ''παρμεζάνα'' από το διαφημιστικό. Η Κοινοπραξία δήλωσε ότι στην Ευρωπαϊκή Ένωση απαγορεύεται απολύτως η πώληση ή η διαφήμιση αυτών των παραποιημένων προϊόντων, εκτιμώντας ότι το 2025 ότι οι πωλήσεις ''παραποιημένης παρμεζάνας'' εκτός ΕΕ ξεπέρασαν τα 2 δισ. ευρώ ετησίως, ή περίπου 2,3 δισ. δολάρια».

Τι είναι η φέτα για τους Αμερικανούς;

Ο πρόεδρος του ομίλου, Nicola Bertinelli, δήλωσε ότι το ζήτημα ήταν η διαφάνεια για τους λάτρεις του τυριού. «Οι καταναλωτές μπορεί να πιστεύουν ότι αγοράζουν ένα προϊόν που συνδέεται με μια συγκεκριμένη ιταλική προέλευση και μέθοδο παραγωγής, ενώ στην πραγματικότητα δεν είναι», είπε.

«Οι αμερικανικές γαλακτοκομικές επιχειρήσεις είναι μεγάλες και αποτελεσματικές, με γενιές εμπειρίας στην παρασκευή τυριών ευρωπαϊκού τύπου, επομένως μερικές φορές μπορούν να προσφέρουν καλύτερες τιμές από τους Ευρωπαίους ανταγωνιστές τους. Οι εξαγωγές αμερικανικών τυριών αυξήθηκαν κατά 20% πέρυσι. Δεν υπάρχουν αυστηροί κανόνες σχετικά με το πότε ένα τοπωνύμιο ή άλλη παραδοσιακή περιγραφή που συνδέεται με ένα προϊόν γίνεται γενικό. Σχεδόν όλοι συμφωνούν ότι κάποια στιγμή πριν από πολύ καιρό, το τσένταρ έγινε ένα είδος τυριού, όχι ένα προϊόν που πρέπει να προέρχεται από το τσένταρ της Αγγλίας. Στο άλλο άκρο του φάσματος, ακόμη και οι ΗΠΑ αναγνωρίζουν ότι η σαμπάνια μπορεί γενικά να αναφέρεται μόνο σε αφρώδη οίνο από μια συγκεκριμένη περιοχή της Γαλλίας» επισημαίνει η Wall Street Journal.

Για τους Αμερικανούς, η φέτα είναι «ένα τυρί που θρυμματίζεται εύκολα. Για την Ευρωπαϊκή Ένωση, η φέτα μπορεί να προέρχεται μόνο από μια περιοχή της Ελλάδας που έχει χιλιετίες παράδοσης στην παρασκευή αυτού του είδους τυριού. Η ΕΕ λέει ότι μια πρώτη μορφή φέτας αναφέρεται στην Οδύσσεια, όταν ο ήρωας του αρχαίου έπους παίρνει τυρί από τη σπηλιά του κύκλωπα Πολύφημου. Ως επί το πλείστον, οι ΗΠΑ και η ΕΕ έχουν περιέλθει σε αδιέξοδο σχετικά με το πώς η κάθε πλευρά αντιμετωπίζει το τυρί. Αυτό αφήνει τον υπόλοιπο κόσμο να μάχεται. Τον Σεπτέμβριο, η ΕΕ ανακοίνωσε μια εμπορική συμφωνία με την Ινδονησία που απαιτούσε από το έθνος της Νοτιοανατολικής Ασίας να προστατεύσει πάνω από 200 τρόφιμα. Ένα παράρτημα διευκρίνιζε ότι, όσον αφορά την Ινδονησία, η φέτα προέρχεται μόνο από την Ελλάδα και η γκοργκοντζόλα από την Ιταλία» σχολιάζει στη συνέχεια η Wall Street Journal.

Τον Μάρτιο, η ΕΕ σύναψε εμπορική συμφωνία με την Αυστραλία, η οποία περιλαμβάνει προστασία για 396 ευρωπαϊκά προϊόντα. «Σύμφωνα με τη συμφωνία, όλοι οι Αυστραλοί τυροκόμοι θα πρέπει να σταματήσουν να αποκαλούν το προϊόν τους ''fontina'' μετά από πέντε χρόνια. Οι υπάρχοντες Αυστραλοί παραγωγοί θα έχουν τη δυνατότητα να αποκαλούν το προϊόν τους φέτα, αλλά οι νέες γαλακτοκομικές εταιρείες δεν θα μπορούν. Η Αυστραλία δήλωσε ότι οι παραχωρήσεις ήταν απαραίτητες για την εξασφάλιση συμφωνίας με την ΕΕ. Ο Ian Schuman, ανώτερο στέλεχος της εταιρείας εξαγωγής Schuman Cheese από το New Jersey Parmesan και την Asiago, χαιρέτισε τις συμφωνίες της Ουάσινγκτον. ''Οι συμφωνίες στη Νοτιοανατολική Ασία και τη Λατινική Αμερική είναι ιδιαίτερα συναρπαστικές δεδομένου του αυξανόμενου πληθυσμού τους και της αυξημένης όρεξης για τυρί'' είπε» καταλήγει η Wall Street Journal.