Η μητέρα της αδικοχαμένης Μάρθης που πριν ξεκινήσει η εκδίκαση της υπόθεσης εξέφρασε τα παράπονά της για την ακαταλληλότητα της αίθουσας, κάνοντας λόγω για μια δίκη-παρωδία.

Λίγη ώρα αργότερα, η Μαρία Καρυστιανού προχώρησε σε νέες δηλώσεις, στις οποίες εμφανώς φορτισμένη συναισθηματικά ανέφερε ότι υπάρχει τεράστια απαξίωση προς τους γονείς των θυμάτων από την έδρα, ενώ όπως είπε, η πρόεδρος ζήτησε να τη βγάλουν έξω από την αίθουσα.

Λες και ήμασταν εδώ από κοινωνικό ενδιαφέρον. Στη συνέχεια, επειδή φυσικά δεν μπορούσα να καθίσω να βλέπω τον τοίχο, και προχώρησα μπροστά, σήκωσα τις κορδέλες, οι οποίες δεν ξέρω αν είναι νόμιμες να χωρίζει μία αίθουσα με κορδέλες σε μία χώρα που είναι δήθεν δημοκρατική, για να περάσω να πάω μπροστά, να βλέπω και να ακούω, γιατί γι’ αυτό ήρθα εδώ.

Η πρόεδρος ζήτησε να με βγάλουν έξω. Ή να πάω να κάτσω στη θέση μου, να μη μιλώ, να κάθομαι να κοιτάζω το ντουβάρι, ή να βγω έξω. Ε, ακούω τους δικηγόρους που έλεγαν ότι η διαδικασία δεν είναι νόμιμη, δεν είναι σωστή, δεν έχουνε γίνει οι ταυτοποιήσεις κι όλα όπως έπρεπε να γίνουν σύμφωνα με το γράμμα του νόμου, η πρόεδρος, σαν εντεταλμένο ιθύνον όργανο, συνέχιζε να κάνει τη δουλειά της χωρίς να μας ακούει. Πλήρης απαξίωση. Πλήρης έλλειψη σεβασμού. Συνέχιζε κανονικά.

Εγώ δεν αναγνωρίζω τίποτα νόμιμο εκεί μέσα. Ειλικρινά. Αυτό που βλέπω είναι ότι υπάρχει μία έδρα, ορκισμένη να προχωρήσει η δίκη με όποιες συνθήκες, είναι αδιάφορο. Προφανώς, τους είναι αδιάφορο το αν θα αποδειχτεί η αλήθεια ή όχι. Το θέμα είναι να γίνει δίκη να τελειώνουμε, με λίγες κατηγορίες, λίγους ενόχους, τους οποίους θα δείτε κιόλας ότι οι αποφάσεις θεωρώ ότι δεν θα είναι βαριές. Αυτό για μας, όμως, είναι κάτι που δεν μπορούμε να το επιτρέψουμε να συμβεί. Ερχόμαστε εδώ, δύσκολα. Γιατί ερχόμαστε σε μία δίκη, που είναι η δίκη της ζωής μας. Έχουμε σεβασμό και στους θεσμούς και στους νόμους.

Αλλά πρέπει να τους βλέπουμε να λειτουργούν. Δεν θέλουμε καμία εύνοια. Καθόλου. Θέλουμε, απλά, να τηρείται το γράμμα του νόμου. Και να υπάρχει ο σεβασμός. Προς όλους μας, όχι μόνο σε μας. Προς όλους τους πολίτες, που αυτό δεν το βλέπουμε. Εγώ προσωπικά δεν υπάρχει περίπτωση να αποδεχτώ να γίνει μία τέτοια δίκη, γιατί δεν είναι αυτό το θέμα μου να τελειώσει η δίκη. Το θέμα μου είναι να έχω μια δίκαιη δίκη. Όσο το δυνατόν δίκαιη δίκη.

Αλλά, όπως βλέπετε, είναι και η δεύτερη, σήμερα, δικάσιμος που μιλάμε πάλι για τις υποδομές, που πάλι οι συγγενείς έρχονται τελευταίοι, εκεί που χωράνε, όπου χωράνε, όσοι χωράνε, οι υπόλοιποι στη δεύτερη φουρνιά. Είναι αδιανόητα πράγματα. Και λυπάμαι πάρα πολύ. Και για τους δικηγορικούς συλλόγους, οι οποίοι δεν έδειξαν την πυγμή που έπρεπε να δείξουν» ήταν τα λόγια της Μαρίας Καρυστιανού.

Ενώ από τη δική της πλευρά η Ζωή Κωνσταντοπούλου ανέφερε ότι υπήρξε ακόμη και χρήση βίας, τόσο κατά της ίδιας, όσο και κατά του Πάνου Ρούτσι, ο οποίος έχει διακομισθεί στο νοσοκομείο.

«Αυτά που συμβαίνουν και σήμερα, δυστυχώς, δεν είναι φάρσα. Δυστυχώς δεν είναι κάποιο πρωταπριλιάτικο αστείο. Δυστυχώς, είναι η μεταχείριση που επιφύλαξε ο Μητσοτάκης, ο Φλωρίδης, δεν θα τους πω ποτέ ξανά κυρίους, σας το υπόσχομαι, όλοι αυτοί οι επίορκοι και εμπλεκόμενοι. Αυτή τη μεταχείριση επιφύλαξαν σε χαροκαμένες μάνες, σε χαροκαμένους πατεράδες, σε χαροκαμένες οικογένειες. Είναι αδιανόητο, λυπάμαι πάρα πολύ, με βλέπετε ταραγμένη, γιατί ασκήθηκε βία και εναντίον μου, αλλά και εναντίον γονιών.

Εμποδίστηκε η Μιρέλα Ρούτση, από το να προσεγγίσει μέσα στην αίθουσα, εμποδίστηκα εγώ με την εντολή της έδρας από το να προσεγγίσω τη γυναίκα που εκπροσωπώ, την κυρία Ρούτση. Ασκήθηκε βία στον Πάνο Ρούτση, από έξι αστυνομικούς οι οποίοι χειροδίκησαν. Αυτή τη στιγμή, ο Πάνος Ρούτσης έχει διακομιστεί στο νοσοκομείο, διότι είναι και η υγεία του πάρα πολύ κλονισμένη, μετά και από τις περιπέτειες της απεργίας πείνας, τις οποίες έκρινε σωστό η κυβέρνηση να λοιδορήσει.

Σε αυτούς τους γονείς θα έπρεπε όλοι αυτοί οι αστυνομικοί να γονατίζουν. Να γονατίζουν και να σκύβουν το κεφάλι. Όχι να τους ποδοπατάνε και να τους σπρώχνουν και να τους τρομοκρατούν και να τους οδηγούν στα νοσοκομεία. Συμπεριφέρονται σαν να δικάζονται οι γονείς. Και περιποιούν τις μεγαλύτερες τιμές στους ενόχους. Και αυτούς που δεν βρίσκονται στην αίθουσα, και αυτούς τους ελάχιστους που βρίσκονται στην αίθουσα. Από πλευράς μου, ως συνήγορος, δεν υπάρχει καμία περίπτωση να σταματήσω να διεκδικώ δικαιοσύνη. Για τα θύματα, για τα παιδιά, για τους ανθρώπους που τόσο βίαια χάθηκαν» δήλωσε η Ζωή Κωνσταντοπούλου.