Η ιστορία των Ηνωμένων Πολιτειών έχει γνωρίσει δύο από τις πιο τραυματικές πολιτικές δολοφονίες της σύγχρονης εποχής: εκείνες του Abraham Lincoln και του John F. Kennedy. Πέρα όμως από το τραγικό τους τέλος, μια σειρά εντυπωσιακών συμπτώσεων εξακολουθεί να προκαλεί το ενδιαφέρον ιστορικών, ερευνητών και κοινού.

Οι παραλληλισμοί ξεκινούν από τα ίδια τα εκλογικά τους ορόσημα. Ο Λίνκολν εξελέγη στο Κογκρέσο το 1846 και στην Προεδρία το 1860. Ο Κένεντι ακολούθησε ακριβώς έναν αιώνα αργότερα: εξελέγη στο Κογκρέσο το 1946 και Πρόεδρος το 1960. Η χρονική αυτή απόσταση των 100 ετών επαναλαμβάνεται με σχεδόν μαθηματική ακρίβεια.

Ανάλογη είναι η σύμπτωση και στους διαδόχους τους. Και οι δύο πρόεδροι διαδέχθηκαν από Νότιους Δημοκρατικούς με το ίδιο επώνυμο: ο Andrew Johnson, γεννημένος το 1808, διαδέχθηκε τον Λίνκολν· ο Lyndon B. Johnson, γεννημένος το 1908, ανέλαβε μετά τον Κένεντι. Το μοτίβο του «αιώνα διαφοράς» επανέρχεται με εντυπωσιακή συνέπεια.

Οι συνθήκες των δολοφονιών ενισχύουν το αίσθημα του παράδοξου. Ο Λίνκολν δολοφονήθηκε Παρασκευή στο Ford's Theatre από τον John Wilkes Booth, ο οποίος διέφυγε και εντοπίστηκε σε αποθήκη. Ο Κένεντι δολοφονήθηκε επίσης Παρασκευή, στο Ντάλας, από τον Lee Harvey Oswald, ο οποίος πυροβόλησε από το Texas School Book Depository και στη συνέχεια κατέφυγε σε κινηματογράφο. Η αντιστροφή των χώρων – θέατρο και αποθήκη – έχει τροφοδοτήσει αμέτρητες θεωρίες και αναλύσεις.

Ακόμη και σε πιο προσωπικές πτυχές των ζωών τους καταγράφονται ομοιότητες. Και οι δύο παντρεύτηκαν σε ηλικία περίπου 30 ετών γυναίκες νεότερης ηλικίας και αμφότερες οι Πρώτες Κυρίες βίωσαν την απώλεια παιδιού κατά τη διάρκεια της παραμονής τους στον Λευκό Οίκο.

Σημειώνεται ότι ορισμένες λεπτομέρειες που κυκλοφορούν ευρέως στη λαϊκή παράδοση είναι υπερβολικές ή ανακριβείς. Ωστόσο, οι τεκμηριωμένες συμπτώσεις παραμένουν εντυπωσιακές. Η φράση ότι «η ιστορία δεν επαναλαμβάνεται, αλλά συχνά κάνει ρίμα» φαίνεται να αποτυπώνει με ακρίβεια την περίπτωση των δύο προέδρων.

Περισσότερο από έναν αιώνα μετά, οι παραλληλισμοί ανάμεσα στον Λίνκολν και τον Κένεντι εξακολουθούν να λειτουργούν ως υπενθύμιση της εύθραυστης φύσης της πολιτικής εξουσίας και της δύναμης των ιστορικών συμβολισμών.