Τα τελευταία χρόνια, το όνομα του Μάριο Μπανούσι ακούγεται ολοένα και συχνότερα τόσο στην ελληνική όσο και στη διεθνή θεατρική σκηνή.

Χωρίς κραυγαλέες δηλώσεις και χωρίς επιδεικτική παρουσία στα φώτα της δημοσιότητας, ο νεαρός σκηνοθέτης και performer έχει καταφέρει κάτι σπάνιο: να κερδίσει την ουσιαστική αναγνώριση του καλλιτεχνικού κόσμου και να δημιουργήσει ένα έργο με βαθιά συναισθηματική και αισθητική δύναμη, που συνομιλεί με θεατές διαφορετικών χωρών και πολιτισμών.

Γεννημένος το 1998 στην Αλβανία και μεγαλωμένος στην Ελλάδα, κουβαλά την εμπειρία της μετανάστευσης και της διπλής ταυτότητας, στοιχεία που διατρέχουν το έργο του χωρίς να μετατρέπονται σε εύκολο βιογραφικό αφήγημα. Αντίθετα, η μνήμη, η οικογένεια, η απουσία και η σιωπή λειτουργούν ως πρώτες ύλες για παραστάσεις που μοιάζουν περισσότερο με τελετουργίες συναισθήματος παρά με συμβατικό θέατρο λόγου.

Η καλλιτεχνική του πορεία συνδέθηκε από νωρίς με το Εθνικό Θέατρο, όπου παρουσίασε έργα που προκάλεσαν αίσθηση για τη σκηνική τους γλώσσα και την ωριμότητα της ματιάς του, παρά το νεαρό της ηλικίας του.

Παραστάσεις όπως το Goodbye, Lindita και το Taverna Miresia – Mario, Bella, Anastasia ξεχώρισαν για την εικαστική τους καθαρότητα, τη σχεδόν κινηματογραφική χρήση της εικόνας και τη συγκινητική απλότητα με την οποία μιλούν για τον θάνατο, την απώλεια και τη νοσταλγία. Αυτή ακριβώς η ιδιαίτερη, σιωπηλή αλλά βαθιά ανθρώπινη γλώσσα ήταν που τον οδήγησε στη διεθνή διάκριση με τον Αργυρό Λέοντα στην Μπιενάλε Θεάτρου της Βενετίας το 2026.

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Mario Banushi (@mariobanushi_)