Αποδεικνύοντας πως ο στόχος δεν έχει ηλικία και κάθε ρεκόρ μπορεί να καταρριφθεί, ο Κερκυραίος Νίκος Καρύδης, κατάφερε με την εισαγωγή του στο τμήμα της Φυσικής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου να ανέβει στο βάθρο των επιτυχιών των πανελλαδικών εξετάσεων, σε ηλικία 82 ετών.

Με ένα ιδιαίτερο πείσμα και εμφανέστατη οξυδέρκεια, αποφάσισε, στα 77 του χρόνια να ξανακαθίσει στα θρανία του Σχολείου Δεύτερης Ευκαιρίας και σήμερα, διαψεύδοντας όλους εκείνους που τον αποδοκίμαζαν, να ετοιμάζεται με αγωνία για την εγγραφή του στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο.

«Ήταν ένας διακαής πόθος μου. Όνειρο ζωής. Τελείωσα το δημοτικό σχολείο το 1950. Το '52 πήγαμε με την οικογένειά μου στον Πειραιά, δεν είχαμε να φάμε τότε στο νησί… Ήμουν έξυπνος και καλός μαθητής, αλλά δεν μπορούσα να συνεχίσω. Δύσκολες εποχές. Φτώχεια μετά τον πόλεμο. Δούλεψα από μικρό παιδί. Τα πρώτα μου παπούτσια θυμάμαι τα φόρεσα όταν ο θείος ο Τρούμας έστειλε από την Αμερική ρούχα και παπούτσια για τα παιδιά στην Κέρκυρα. Μου ήταν μεγάλα, αλλά τα φορούσα και αισθανόμουν άλλος άνθρωπος…το ευχαριστήθηκα» εξομολογείται στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο κ. Νίκος.

Τα χρόνια περνούσαν, ο κ. Καρύδης, εργάστηκε σκληρά ως εργολάβος οικοδομών και τα κατάφερε. Όταν επέστρεψε στο νησί, ανακαίνισε πρώτα το πατρικό του σπίτι και μετά αγόρασε ένα καινούργιο. Σήμερα είναι παππούς δύο εγγονών και πατέρας όπως ομολογεί δύο αγοριών, καθώς εκτός από τον 50χρονο σήμερα γιo του που είναι και αυτός καθηγητής φυσικής, πριν από 20 χρόνια αποφάσισε να αναλάβει την κηδεμονία ενός παιδιού από το Μαρόκο που σήμερα είναι 32 ετών. «Τον αγαπάω σαν γιο μου και δεν το ξεχώρισα ποτέ από την οικογένεια μου».

Ο κ. Νίκος στο σχολείο ήταν ο μεγαλύτερος ηλικιακά μαθητής, αλλά αυτό δεν τον εμπόδισε να είναι ο πιο επιμελής μαθητής .

«Δεν έκανα ποτέ απουσίες και παρακολουθούσα με μεγάλη προσοχή τους καθηγητές μου. Αν κάτι δεν καταλάβαινα ζητούσα να μου το εξηγήσουν. Πολλές φορές ήμουν επίμονος, αλλά ήταν τόσο καλοί όλοι μαζί μου και αυτό μου έδινε κουράγιο να συνεχίσω» αναφέρει και προσθέτει ότι «το σχολείο είναι πηγή ζωής. Η μάθηση σε κρατάει νέο» αποκαλύπτει.

Γεννημένος το 1938 ο κ. Νίκος είναι σήμερα έτοιμος να ζήσει τη φοιτητική ζωή όχι όπως την ονειρεύονται οι νέοι φοιτητές των πανεπιστημίων, αλλά με έναν δικό του, ιδιαίτερο τρόπο, που θα του ικανοποιήσει τη «δίψα» του για τη μάθηση.

«Ονειρεύομαι πότε θα μπω στο Αμφιθέατρο της σχολής και θα παρακολουθήσω τα μαθήματα ως φοιτητής, ενώ πιστεύω ότι θα βρίσκομαι στα εργαστήρια όλη την ημέρα» λέει, συγκινημένος.