Ο Μπόρις Τζόνσον είναι ο νέος ηγέτης του Συντηρητικού κόμματος της Βρετανίας και άρα ο νέος πρωθυπουργός της χώρας, βάσει των αποτελεσμάτων της εσωκομματικής ψηφοφορίας που ανακοινώθηκαν πριν από λίγο.

Ο 55χρονος πρώην δήμαρχος του Λονδίνου και πρώην υπουργός Εξωτερικών, αναμετρήθηκε στην τελική φάση της διαδικασίας με τον 52χρονο Τζέρεμι Χαντ, νυν υπουργό Εξωτερικών της χώρας.

Ο νικητής αναλαμβάνει την ηγεσία του Συντηρητικού Κόμματος και θα παρουσιαστεί αύριο Τετάρτη στην βασίλισσα Ελισάβετ, η οποία θα του αναθέσει εντολή σχηματισμού κυβέρνησης.

Από την πρώτη στιγμή που αναλαμβάνει την προεδρία του κόμματος και την πρωθυπουργία όμως, καραδοκούν οι «αντάρτες» των Τόρις που θέλουν να του σκάψουν το λάκκο. Διαφωνώντας ανοιχτά με την πολιτική του για το Brexit, τουλάχιστον έντεκα υπουργοί και βουλευτές των Συντηρητικών έχουν προαναγγείλει ότι θα παραιτηθούν εντός της ημέρας, μόλις αναλάβει τα καθήκοντά του.

Χθες ο Άλαν Ντάνκαν, υφυπουργός Εξωτερικών της Βρετανίας άνοιξε το χορό των παραιτήσεων λέγοντας πως αντιτίθεται στο ενδεχόμενο να αποχωρήσει η Βρετανία από την Ε.Ε την 31η Οκτωβρίου πάση θυσία έστω και χωρίς συμφωνία.

Μυθομανής ρεπόρτερ με κόκκινες τιράντες

Στα μέσα Ιουνίου του 1998 στο Κάρντιφ της Ουαλίας, οι κάτοικοι της πόλης γιόρταζαν την αναγόρευση της εμβληματικής τοπικής μπάντας των Stereophonics σε καλύτερο νέο μουσικό γκρουπ της χώρας. Συμπτωματικά τις ίδιες ημέρες ολοκληρωνόταν εκεί η εξαμηνιαία προεδρία του Ηνωμένου Βασιλείου με τη διοργάνωση της ευρωπαϊκής Συνόδου Κορυφής. Μετά το πέρας των εργασιών της ο πρωθυπουργός Τόνι Μπλερ έδωσε συνέντευξη Τύπου. Ανάμεσα στους δημοσιογράφους, πρώτος πήρε τον λόγο, όρθιος με τον αντίχειρα περασμένο στις κόκκινες τιράντες που συγκρατούσαν το φθαρμένο, σε δήθεν ακαδημαϊκό στυλ, παντελόνι του, ο ανταποκριτής της εφημερίδας «Daily Telegraph» στις Βρυξέλλες. Απαντες γνώριζαν τον Μπόρις ως τον αμφιλεγόμενης αντικειμενικότητας επιδειξιομανή δημοσιογράφο που λειτουργούσε υπό το σλόγκαν «Δεν αφήνεις τα πραγματικά γεγονότα να καταστρέψουν μια καλή ιστορία».

Ηταν ο άνθρωπος που από τη βελγική πρωτεύουσα αφηγούνταν τους πιο απίθανους ευρωμύθους. Ενας μάστορας της παραπλάνησης, ο οποίος είχε ισχυριστεί ότι η Κομισιόν σχεδίαζε την καθιέρωση «αστυνομίας δίωξης της μπανάνας» για να ελέγχει αν ο καρπός του συγκεκριμένου φρούτου έχει το σωστό σχήμα. Ο αθεόφοβος, είχε ακόμη γράψει ότι τα φέρετρα θα είναι πλέον στην Ε.Ε ενός και μόνο τυποποιημένου σχήματος και ότι τα πατατάκια τσιπς θα απαγορεύονταν διά παντός. Ξεδίπλωνε με τη γλαφυρή πένα του υπερβολικά σενάρια, τα οποία έφεραν δήθεν τη σφραγίδα του ευρω-γραφειοκρατικού παραλογισμού. Σύμφωνα με αυτά, υποτίθεται ότι τα σαλιγκάρια θα χαρακτηρίζονταν ψάρια, το κτίριο Μπερλεμόν, το στρατηγείο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής στη Βρυξέλλες, θα κατεδαφιζόταν με εκρηκτικά, καθώς είχε κριθεί ακατάλληλο, τα προφυλακτικά θα είχαν ένα μέγεθος για όλους, όπως και άλλα γκροτέσκο παραμύθια.

Οι κατά το πλείστον ψευδείς ανταποκρίσεις στις οποίες κατηγορούσε με δριμύτητα τους χλιδάτους, αλαζονικούς ζηλωτές και γεμάτους φοροαπαλλαγές ευρωκράτες, δημιουργούσαν ισχυρό αντίκτυπο στο αναγνωστικό κοινό του, με συνέπεια να αυξάνονται ραγδαία τα αντιευρωπαϊκά αισθήματα στη Βρετανία.

Παλαίμαχος ζηλωτής του Brexit

Από τότε κιόλας, πριν από την εκδήλωση της τάσης του ευρωσκεπτικισμού, φαίνεται να έχει υιοθετήσει την οπτική που περιέγραφε, πως η αποχώρηση του Ηνωμένου Βασιλείου από την Ε.Ε. δεν θα ήταν επιζήμια για την οικονομία της Βρετανίας και τη θέση της στον κόσμο. Αλλοι εικάζουν ότι η αντιπάθειά του για την Ευρώπη οφείλεται σε παιδικό τραύμα. Στα εννιά του χρόνια μετακόμισε στις Βρυξέλλες, όπου ο πατέρας του υπηρετούσε στη βρετανική αντιπροσωπία της ΕΟΚ. Κατοικούσε μαζί με τα τρία μικρότερα αδέλφια του σε μια απομακρυσμένη έπαυλη πλάι στο δάσος του Βατερλό, σε μια νυσταλέα περιοχή, δίχως φίλους. Το χειρότερο, η ζωγράφος μητέρα του Σαρλότ έπεσε σε κατάθλιψη, νοσηλεύτηκε για εννέα μήνες σε νευρολογική κλινική, ενώ αυτός και η αδελφή του στάλθηκαν σε οικοτροφείο. Στη συνέχεια οι γονείς του χώρισαν.

Εκτοτε θεωρείται ότι μίσησε βαθιά την έδρα της Ευρωπαϊκής Ενωσης και περισσότερο τους γραφειοκράτες της. Εβγαλε πάνω τους όλο του το άχτι όταν, χρόνια αργότερα, επέστρεψε στον ίδιο τόπο ως δημοσιογράφος, με ένα χιλιοτρακαρισμένο κόκκινο σπορ αυτοκίνητο και επιδεικτικά μπαλωμένα παπούτσια, μιλώντας περιφρονητικά στους ευρωαξιωματούχους με άθλια προφορά στα γαλλικά, παρότι γνώριζε τέλεια τη γλώσσα. Οπως και να ’χει, πάντως, πέρα από εσωτερικές παρακινήσεις και ψυχολογικά κίνητρα, όταν εκείνο το μεσημέρι στο Κάρντιφ τέλειωσε τη γαρνιρισμένη με αντιευπρωπαϊκες μούφες ερώτησή του στον Τόνι Μπλερ, ο τότε πρωθυπουργός των Εργατικών, απόφοιτος επίσης της Οξφόρδης, του απάντησε σκωπτικά: «Μπόρις, αδικείσαι. Εσύ έπρεπε να είσαι ο πρωθυπουργός!». Τρία χρόνια αργότερα ο δημοσιογράφος εκλεγόταν πρώτη φορά βουλευτής του Συντηρητικού Κόμματος.

Σήμερα, ωστόσο, εκείνη η ειρωνική ατάκα του Μπλερ μοιάζει σχεδόν με αυτοεκπληρούμενη προφητεία. Οι φανατικοί οπαδοί του Μπόρις τον βρίσκουν εξόχως χαρισματικό, διασκεδαστικό και εκπληκτικό ρήτορα που ακτινοβολεί ενέργεια και πολιτική αναζωογόνηση. Οι επικριτές του, αντίθετα, τον αντιμετωπίζουν ως προκλητική, προσβλητική, διχαστική και κυνική φιγούρα, της οποίας η πολιτική καριέρα ωθείται από το υπέρογκο εγώ και την υπέρμετρη φιλοδοξία του. Αμφότεροι, όμως, φαίνεται να ανέχονται, αν δεν του συγχωρούν, τον κοινό παρονομαστή του χαρακτήρα του που σφραγίζεται από γκάφες, φάλτσα και κουσούρια. Στην αγγλική θεατρική παράδοση, εξάλλου, τονίζεται πως μερικά ελαττώματα έχουν τα εξωτερικά γνωρίσματα των προτερημάτων. Ενδεχομένως, πάλι, και οι δύο αντιμαχόμενς πλευρές να αισθάνονται κάποιο δέος από το αριστοκρατικό κύρος που κουβαλάει και την αίγλη των σπουδών του σε σπουδαία εκπαιδευτικά ιδρύματα.