Μία αναφορά στη μητέρα του, η οποία έφυγε από τη ζωή τον Ιανουάριο, έκανε ο Γρηγόρης Αρναούτογλου, εστιάζοντας στην ταλαιπωρία που βίωσε εκείνη, αλλά και στον δικό του ψυχικό πόνο στις τελευταίες της στιγμές.

Ο παρουσιαστής τόνισε πως η μητέρα του ταλαιπωρήθηκε πολύ τα τελευταία δύο χρόνια πριν τον θάνατό της. Από την άλλη, για τον ίδιο ήταν πολύ επώδυνο να πηγαίνει να τη συναντήσει και εκείνη άλλοτε να τον φωνάζει με το όνομά του και να τον αγκαλιάζει, κι άλλοτε να μην ξέρει ποιος είναι ή να τον αποκαλεί με άλλο όνομα.

«Η μητέρα μου ταλαιπωρήθηκε πολύ τα τελευταία δυο χρόνια. Ταλαιπωρήθηκε τόσο πολύ, και όταν ταλαιπωρείται ένας άνθρωπος που αγαπάς, άνθρωπος δικός σου, της οικογένειας σου, λες από μέσα σου “ας λυτρωθεί, ας πετάξει ψηλά, ας φύγει η ψυχή της”», είπε αρχικά ο Γρηγόρης Αρναούτογλου σε συνέντευξή του στην Espresso.

Συνεχίζοντας, ο Γρηγόρης Αρναούτογλου σημείωσε πως η εναλλαγή, από τη στιγμή της αναγνώρισης στη στιγμή της απώλειας, ήταν για εκείνον μια δοκιμασία που απαιτούσε μεγάλη δύναμη. «Είναι πάρα πολύ δύσκολο να πηγαίνεις να συναντήσεις τη μητέρα σου και να μη σε αναγνωρίζει, να σε λέει με άλλο όνομα, να μην ξέρει ποιος είσαι. Αυτό ήθελε πολλή δύναμη, και εγώ είχα πολλή αδυναμία στη μητέρα μου. Όταν λοιπόν, πήγαινα και την έβλεπα και τη μια μέρα με έλεγε με το όνομα μου και με αγκάλιαζε και την άλλη μέρα δεν με αναγνώριζε, τη μια εβδομάδα με καταλάβαινε και την άλλη όχι, αυτή ήταν μεγάλη στεναχώρια, μεγάλος πόνος και θλίψη. Έρχονται στιγμές όλη αυτή την περίοδο που η μάνα μου λείπει πάρα πολύ», πρόσθεσε στη συνέχεια.

Κλείνοντας, μοιράστηκε μια σκέψη έχει στο μυαλό του μετά την απώλεια της μητέρας του. «Έπαιρνε η μάνα μου τηλέφωνο και της έλεγα “μαμά να κλείσουμε τώρα το τηλέφωνο γιατί έχω δουλειά”, και τώρα λέω στους φίλους μου, στον κόσμο στο ραδιόφωνο, “μην κλείνετε ποτέ το τηλέφωνο στη μάνα σας, βρείτε πέντε λεπτά, γιατί όταν θα θέλετε να την ακούσετε, δεν θα είναι εδώ”. Τώρα μου λείπουν όλα αυτά τα τηλέφωνα που δεν σήκωσα για να πούμε μια κουβέντα. Τι ρωτούσε η μάνα μου; Αν έφαγα, αν ντύθηκα καλά και αν φόρεσα ζακέτα».