Το ΔΗΠΕΘΕ Ιωαννίνων παρουσιάζει αυτό το καλοκαίρι  το βραβευμένο έργο του Βασίλη Κατσικονούρη «Καλιφόρνια Ντρίμιν», σε σκηνοθεσία των Λευτέρη Πλασκοβίτη και Χρήστο Χρήστου.

Το  «Καλιφόρνια Ντρίμιν»,  γράφτηκε το 2001 και πρωτοπαρουσιάστηκε στο Εθνικό Θέατρο το 2003. Από τότε μέχρι σήμερα έχει παρουσιαστεί σε πολλά θέατρα της Αθήνας και της περιφέρειας, με πολύ μεγάλη επιτυχία.

Το έργο

Στη σημερινή καταναλωτική κοινωνία, που όλα θεωρούνται «καθοδηγούμενα» και «προκατασκευασμένα», τέσσερα νέα παιδιά (δύο αγόρια και δύο κορίτσια) κωμικά, αφασικά, απελπισμένα, χαμένα κάπου σε μια μετεφηβική ηλικία, ψάχνουν τρόπο να ξεφύγουν από τη σκληρή πραγματικότητα και  να βρουν την δική τους «Ιθάκη»! Με αφορμή ένα έγγραφο της στρατολογίας που καλεί τα δύο αγόρια να παρουσιαστούν στο στρατό, αποφασίζουν να φύγουν εκτός Ελλάδος για να βιώσουν το δικό τους όνειρο ή …μια ακόμα αυταπάτη;

Το ταξίδι είναι δύσκολο και η μόνη βοήθειά τους είναι οι εαυτοί τους. Έτσι ο ένας συλλαμβάνει το σχέδιο «απόδρασης» και παρασύρει τους άλλους τρείς της παρέας σε τραγελαφικές περιπέτειες, όπου το κωμικό εναλλάσσεται με το τραγικό, δοκιμάζεται η φιλία τους, οι ερωτικές σχέσεις τους και στο τέλος ….

Λίγα λόγια για την υπόθεση του έργου

Ο Βασίλης Κατσικονούρης στο «Καλιφόρνια Ντρίμιν», με πολύ αιχμηρό χιούμορ, σκιαγραφεί την προσπάθεια δύο λαϊκών παιδιών που αποφασίζουν να μην πάνε στο στρατό και να καταφύγουν σ' ένα new age κοινόβιο στην Καλιφόρνια. 

Καταγράφει την καθημερινότητα δύο νέων, του Ντίνου και του Άρη, οι οποίοι απολαμβάνουν τη χαλαρή διάσταση της ζωής, χωρίς ευθύνες και υποχρεώσεις, της ζωής που περιλαμβάνει τον έρωτα, τη διασκέδαση, την προσωπική ευχαρίστηση και ικανοποίηση και που η εμφάνιση ενός κρατικού εγγράφου που τους υπενθυμίζει πως πρέπει να υπηρετήσουν την πατρίδα, έρχεται να διαταράξει τη ράθυμη και ονειροπόλα καθημερινότητά τους.
Ωστόσο στις προθέσεις τους δεν υπάρχει η εναρμόνιση με τις κοινωνικές επιταγές, τις δεσμεύσεις, τις υποχρεώσεις, την ανάληψη ευθυνών, αντιθέτως μάλιστα η φυγή τους από τους κοινωνικούς περιορισμούς τους γίνεται όλο και πιο έντονη. Μοιάζει ως επιτακτική ανάγκη πλέον η απελευθέρωσή τους απ’ τα δεσμά, με στόχο να πάνε στην Αμερική σ’ ένα θρησκευτικό κοινόβιο. Εκεί θα ζήσουν την απόλυτη ελευθερία, θα γευτούν την ύψιστη ανεξαρτησία και θα παριστάνουν πως σπουδάζουν.

Μεγαλόπνοο το σχέδιό τους καθώς οι οικονομικές προϋποθέσεις που χρειάζονται για την πραγμάτωση του ταξιδιού τους είναι μεγάλες κι αυτό αποτελεί τροχοπέδη στην επίτευξη του ονείρου τους καθώς τα χρήματα δεν υπάρχουν.

Έτσι οι βλέψεις τους στρέφονται προς τον κοτσονάτο θείο Πέπο, ο οποίος έχει ένα κομπόδεμα που θα προσπαθήσουν να του υφαρπάξουν με δόλια μέσα και με τη βοήθεια της Βουβούς και της Κικής, των δύο φιλενάδων τους.