Το 1937, ο Χίτλερ είχε επικρατήσει στην Γερμανία, ο Μουσολίνι στην Ιταλία και ο Φράνκο βρισκόταν σε εμφύλιο πόλεμο με την βοήθεια των δυο συμμάχων του στην Ισπανία. Ο τελευταίος σύμμαχός τους στον επερχόμενο Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο ήταν οι Ιάπωνες. Οι Ιάπωνες τότε ήταν κάτω από τις εντολές του αυτοκράτορα.

Οι σχέσεις Κίνας και Ιαπωνίας ήταν πάντα έκρυθμες. Με λίγα λόγια, για αιώνες, η πολεμική τους αντιπαράθεση είχε στοιχίσει πολλές ζωές, χωρίς να έχει σταματήσει αυτή η στείρα αντιπαλότητα. Το 1937 ξεκίνησε ο Β’ Σινοϊαπωνικός πόλεμος, που αποτελεί τον μεγαλύτερο πόλεμο της Ασίας για τον 20ο αιώνα.

Στις αρχές Δεκεμβρίου του 1937, ο αυτοκρατορικός στρατός της Ιαπωνίας, εισέβαλλε στην τότε πρωτεύουσα της Κίνας, Νανκίνγκ, και την κατέλαβε. Ακολούθησαν έξι εβδομάδες, κατά τις οποίες γράφτηκαν μερικές από τις πιο μαύρες σελίδες στην ιστορία του ανθρώπου. Οι Ιάπωνες στρατιώτες δεν σεβάστηκαν ούτε τους αμάχους, ούτε τις γυναίκες, ούτε τα παιδιά. Αντί να συμπεριφερθούν στους 600.000 κατοίκους της πόλης που παραδόθηκαν, τουλάχιστον ως αιχμαλώτους πολέμου, εκείνοι τους θεώρησαν ως πειραματόζωα για τα πιο βίαια ένστικτα του ανθρώπου.

Οι βιασμοί ήταν ένα καθημερινό φαινόμενο, ενώ συνολικά οι φόνοι ήταν κάτι απλό, που γινόταν πολλές φορές και για πλάκα. Πολλοί Ιάπωνες στρατιώτες, θεώρησαν χρήσιμο να εξασκηθούν με τις ξιφολόγχες τους επάνω σε αμάχους, που πολλές φορές ήταν έγκυες γυναίκες, οι οποίοι κατέληγαν νεκροί. Οι εκτελέσεις ήταν μαζικές και χωρίς αφορμή, ενώ οι αποκεφαλισμοί πολλές φορές ήταν προϊόν στοιχημάτων μεταξύ τους.

Στους δυο μήνες που κράτησε η κατάληψη της Νανκίνγκ, 300.000 άντρες, γυναίκες και παιδιά (ο μισός πληθυσμός της πόλης), βρήκε τραγικό θάνατο. Μερικοί αποκαλούν την θηριωδία των Ιαπώνων ως το «ξεχασμένο ολοκαύτωμα», ενώ έχει μείνει γνωστή στην ιστορία, ως ο «Βιασμός της Νανκίνγκ». Πολλοί από τους κατοίκους της πόλης σώθηκαν από έναν άντρα, τον Τζον Ράμπε, που ανήκε στο κόμμα των Ναζί. Όταν εκείνος επέστρεψε στην Γερμανία και έγραψε γράμμα στον Χίτλερ για τις επαίσχυντες πράξεις των Ιαπώνων, συνελήφθη από την Γκεστάπο και του ζητήθηκε να μην ξαναμιλήσει ποτέ για ό, τι συνέβη εκεί.

Μέχρι σήμερα, Ιάπωνες εθνικιστές αρνούνται την ύπαρξη αυτού του περιστατικού. Το ιαπωνικό κράτος δεν έχει ζητήσει ποτέ του συγγνώμη, ενώ στα σχολεία το γεγονός υποβαθμίζεται, με τους Ιάπωνες να υποστηρίζουν πως οι νεκροί ήταν κατά πολύ λιγότεροι.

Σκηνή από την ταινία «Η πόλη της Ζωής και του Θανάτου» (2009)

Το 2009, ο «Βιασμός της Νανκίνγκ» ζωντάνεψε σε ένα κινηματογραφικό αριστούργημα από τον σκηνοθέτη Λου Τσουάν, με τίτλο «Η πόλη της Ζωής και του Θανάτου».Στην πόλη Νανκίνγκ, σήμερα υπάρχει το μουσείο της απάνθρωπης αυτής σφαγής, για να θυμίζει στον κόσμο που μπορεί να φτάσει τον άνθρωπο ο πόλεμος, το μίσος και η έλλειψη ανθρωπιάς απέναντι σε οποιονδήποτε συνάνθρωπό σου…