Τον Σεπτέμβριο του 1877, ήρθε στον κόσμο ο άνθρωπος που πολλοί θεωρούν ότι έκανε ένα πολύ σημαντικό δώρο στην ανθρωπότητα. Εκείνο του γοητευτικότερου είδους μουσικής. Η ζωή του και η καριέρα του θα μπορούσαν να είναι πολύ μεγαλύτερες, όπως και η υστεροφημία του. Και ίσως θα πρέπει να του δώσουμε πολλά περισσότερα εύσημα.
Γεννήθηκε (που αλλού;) στην Νέα Ορλεάνη, την πρωτεύουσα της μουσικής στις ΗΠΑ. Ο παππούς του ήταν σκλάβος, ενώ ο πατέρας του πέθανε όταν εκείνος έκλεισε τα έξι. Μεγάλωσε βλέποντας την μητέρα του να δουλεύει, που ευτυχώς είχε την βοήθεια πολλών συγγενών της.
Ο τρόπος με τον οποίο ξεκίνησε να παίζει την κορνέτα, ένα πνευστό όργανο που μοιάζει με την τρομπέτα και έχει λίγο πιο γλυκό ήχο, δεν μας είναι γνωστός. Αλλά ευτυχώς που το έκανε. Λίγο πριν την έλευση του 20ού αιώνα, έκανε τα πρώτα του βήματα και προσπαθούσε να βρει τον ήχο που θα τον ικανοποιούσε. Το σίγουρο είναι πως άκουγε. Και πως, αντί να μιμείται άλλους μουσικούς, προτιμούσε να συνδυάζει την μουσική που έφτανε στα αυτιά του και να παράγει κάτι καινούργιο.
@wikipedia.org
Συνδύασε την ragtime με την blues, την gospel με την μουσική των παρελάσεων και δημιούργησε μια μουσική που τότε έγινε γνωστή ως «jass» και λίγα χρόνια αργότερα, ως «jazz». Έτσι την ξέρουμε κι εμείς σήμερα.
Όταν βρήκε τον ήχο του και μετά από πολλές δοκιμές με διάφορες μπάντες, αποφάσισε να φτιάξει την δική του. Της έδωσε το όνομά του. «The Buddy Bolden Band», η οποία έγινε αυτόματα η πρώτη μπάντα που χρησιμοποίησε πνευστά για να παίξει μια παραλλαγή της blues, όπως την έλεγαν τότε. Άλλαξε την φυσιογνωμία της μπάντας του με τα έγχορδα να δίνουν τον ρυθμό και τα πνευστά να έρχονται στο προσκήνιο. Έγιναν παντού περιζήτητοι.
Κάποια στιγμή ονόμασε τον εαυτό του «King» Bolden. Και για λίγα χρόνια ήταν. Τουλάχιστον στην Νέα Ορλεάνη. Το άσχημο στην όλη υπόθεση είναι πως δεν έχει επιβιώσει κάποια ηχογραφημένη μουσική του. Ο τρομπονίστας της μπάντας του, Willy Cornish, είχε πει πως θυμόταν τουλάχιστον μια ηχογράφηση με κυλινδρικό ηλεκτρομαγνητικό φωνογράφο. Όμως αν υπήρξε κάτι τέτοιο, δεν βρέθηκε ποτέ.
@missedinhistory.com
Τα 7 χρόνια που ο Bolden ήταν «βασιλιάς» στην Νέα Ορλεάνη, ανέπτυξε άλλα δυο πάθη, εκτός από την μουσική. Το αλκοόλ και τις γυναίκες. Το πρώτο μαζί με το άγχος από τον ανταγωνισμό, μετατράπηκε σε κατάθλιψη και η συμπεριφορά του άρχισε να αλλάζει. Φήμες λένε ότι υπήρξε περίοδος που φοβόταν να πλησιάσει την κορνέτα του.
Μπήκε σε ψυχιατρικό άσυλο. Συνέχισε να μπαινοβγαίνει αλλά η κατάστασή του χειροτέρεψε και έγινε βίαιος. Η διάγνωση τότε ήταν «πρώιμη άνοια», μια παλιά ονομασία αυτού που ξέρουμε σήμερα ως σχιζοφρένεια. Έμεινε στο άσυλο από το 1907, λίγο μετά την τελευταία δημόσια εμφάνισή του, μέχρι και τον θάνατό του το 1931.
Για πολλούς λοιπόν είναι ο πατέρας της πιο γοητευτικής μουσικής στην ιστορία του πλανήτη. Της Jazz. Υπήρξε πρότυπο για τους νέους μουσικούς της εποχής του αλλά και τους μετέπειτα θρύλους της Jazz, όπως ο King Oliver, ο Rex Stewart, ο Bunk Johnson, ο Jelly Roll Morton και ο Louis Armstrong. Αν και οι συστάσεις μεταξύ του Buddy Bolden και του κοινού άργησαν μερικές δεκαετίες να γίνουν, η ταινία για την ζωή του είναι έτοιμη και υπόσχεται συγκινήσεις με πολύ jazz.
