Αν είναι επιλέξουμε την πιο ιδιαίτερη φωνή της blues, τότε σίγουρα θα καταλήξουμε στον Howlin’ Wolf. Το όνομά του σημαίνει «ο λύκος που ουρλιάζει» ή για να είμαστε πιο ακριβείς «ο ουρλιάζων λύκος». Βέβαια, το πραγματικό του όνομα ήταν Chester Arthur Burnett. Το Howlin’ Wolf προέκυψε από τον παππού του, που του έλεγε πως αν κάνει κάποια αταξία, θα έρθει ο κακός λύκος για να τον πάρει. Όταν λοιπόν ο Chester έκανε όντως κάποια αταξία, οι γονείς του και ο παππούς του τον κυνηγούσαν κάνοντας πως ουρλιάζουν σαν λύκοι.

Το όνομα λοιπόν έμεινε και δεν θα μπορούσε να γίνει αλλιώς. Γιατί όταν επέλεξε να γίνει τραγουδιστής, λόγω της χαρακτηριστικής μπάσας φωνής του με το φυσικό γρέζι, δεν είχε την δυνατότητα να κάνει λαρυγγισμούς. Κι έτσι, προτίμησε να ουρλιάζει, όπως είχε πει. Σαν περήφανος λύκος.

Είχε ύψος 1,96μ. και ζύγιζε περίπου 135 κιλά. Ήταν μια παρουσία που σίγουρα τραβούσε το βλέμμα σου μόλις έμπαινε στον χώρο. Όταν πάλι άνοιγε το στόμα του για να τραγουδήσει, σε είχε πια καθηλώσει. Από το 1952 που έφτασε στο Σικάγο, όπου ήδη η blues είχε απογειωθεί, έβαλε στόχο να γράψει ιστορία, ταράζοντας τα νερά της μουσικής. Και παρόλο που ένας άλλος θρύλος της blues, ο Muddy Waters, ήταν τότε στην κορυφή, κατάφερε να εισχωρήσει στην σκηνή και να την κατακτήσει. Η κόντρα των δυο αντρών ήταν μεν πραγματική, αλλά μάλλον όχι στον βαθμό που την παρουσιάζουν.

Ο Wolf ήταν αγράμματος, αλλά προσπάθησε όσο τίποτα να μάθει γράμματα και πήρε με πείσμα και επιμονή το απολυτήριο του σχολείου ως ενήλικας. Αυτό βέβαια δεν τον απέτρεψε ποτέ από το να γράφει όμορφους και βαθυστόχαστους στίχους.

Μερικά από τα πιο σημαντικά τραγούδια του είναι τα «Spoonful», «Back Door Man», «Moanin’ at Midnight», «Smokestack Lightning», «Built for Comfort», «How Many More Years» και πολλά ακόμα. Το 1972, ηχογράφησε το «The London Howlin’ Wolf Sessions», μαζί με τους Eric Clapton, Bill Wyman, Steve Winwood και Charlie Watts. Θεωρείται ένα από τα πρώτα super session άλμπουμ της blues.

Ο Howlin’ Wolf υπέφερε από το συκώτι του, ενώ είχε υποστεί αρκετές ανακοπές καρδιάς. Πέθανε στις 10 Ιανουαρίου του 1976, ενώ βρισκόταν στο χειρουργείο για εγχείρηση στο συκώτι. Θεωρείται (και είναι) ένας από τους σπουδαιότερους τραγουδιστές της blues, αφήνοντας την δική του προσωπική σφραγίδα συνολικά στην μουσική. Το 2011, το περιοδικό Rollin Stone, τον κατέταξε στην 54η θέση των «100 μεγαλύτερων καλλιτεχνών όλων των εποχών». Ο «λύκος που ουρλιάζει» έχει μια δικιά του θέση στην κορυφή του βουνού, με το «ουρλιαχτό» του να σε συγκλονίζει ακόμα, προκαλώντας όμορφα και έντονα συναισθήματα.